با یک تساوی دیگر روح دایی جان ناپلئون را شاد کنید!

اسم دربی که می آمد از یک ماه قبل تنمان می لرزید! چشممان برق میزد و آنقدر کری می خواندیم که کم کم پای همه چیز وسط می آمد الا فوتبال. یکسال صبر می کردیم تا این بازی را ببینیم و یک عمر با خاطره اش سر می کردیم.

                   
حالا روز قبل از دربی خیلی وقت ها فراموش می کنیم که فردا چه روزی است. تیترهای جنجالی روزنامه ها را هم که در این باره می بینیم بیشتر از آنکه هیجانی بشیم احساس حال بهم خوردگی پیدا می کنیم! چون می دانیم محکوم به دیدن نود دقیقه بازی سرد و کسل کننده و در نهایت با یک تساوی تمام می شود تا به جای تماشاگران، مسئولین گرامی با آرامش و رضایت کامل به خانه بروند. احتمالا صفایی فراهانی این روزها قبل از دربی اگر هم سلولی داشته باشد در زندان خاطره فینال جام حذفی سال 78 را می گوید. آن روزی که پرسپولیس و استقلال چند روز بعد از 18 تیر خونین با هم بازی داشتند و مقامات با تماسی که با فدراسیون داشتند اعلام کردند که بازی باید با تساوی تمام شود! هرچند اگر در آن زمان علی آبادی رییس تربیت بدنی بود و کفاشیان هم فدراسیون را در اختیار داشت احتمالا برای اولین بار در تاریخ فوتبال جهان تساوی در یک فینال را هم تجربه می کردیم! چه حیف!! آخرین شعاری که از دربی به یاد داریم همان فریاد:"فوتبال سیاسی نمی خوایم" بود. آنقدر نتیجه های این بازی مشکوک شده است که نتیجه اش می شود مردم روز قبل از دربی به همه رنگ ها فکر کنند جز سرخابی! یادش به خیر دایی جان ناپلئون حتما چیزی از انگلیس ها دیده بود که هر دسیسه بود و نبود را به حساب آن ها می گذاشت. ما که آخر تماشای دسیسه بوده ایم بعد از پنجمین تساوی متوالی فردا نباید آن را به حساب انگلیس بگذاریم؟؟!! اوج بی منطقی است اما آنقدر منطق را ندیده ایم فراموشش کرده ایم چه شکل و چه حجمی دارد! برای همین می گوییم فردا حتی اگر دو تیم نود دقیقه تور یکدیگر را بلرزانند، به تیر هم بزنند، یکدیگر را گاز بگیرند، مربی با گلوله بازیکنش را نشانه برود و... اما در نهایت دو تیم مساوی شوند در کمال همان بی منطقی اعلام می کنیم تخته کنید در این فوتبال سیاسی و دولت زده را!