ببرید یا بمیرید!

فوتبال فراتر از یک بازی‌ست حتی فراتر از یک جنگ. بیل شنکلی مربی سابق لیورپول معتقد است: فوتبال مهم‌تر از زندگی است و به معنی واقعی کلمه «مرگ» است. گاهی حتی فتح یک جایزه‌ی نوبل یا نخل طلای کن هم در مقایسه با یک جام کوچک قاره‌ای شادی و افتخاری را بر نمی‌انگیزد. و ملت‌هایی که گاهی با یک شیرجه یا یک ضربه احساس خوشبختی موقت می‌کنند!

بنیتوموسولینی از نخستین کسانی بود که این واقعیت را دریافت. حکومت فاشیستی او به سال 1934 هزینه‌ی مالی برگزاری جام‌جهانی را پرداخت و آتزوری‌های موسولینی قهرمان جام جهانی شدند. چهار سال بعد هم لاجوردی‌پوشان در مسابقه‌ی نهایی، مجارستان را شکست دادند و عنوان قهرمانی را حفظ کردند. «ژالو» دروازه‌بان مجارستان به یاد می‌آورد که ایتالیایی‌ها تلگرافی از «ال‌دوچه» دریافت کردند که در آن به سادگی نوشته بود: ببرید یا بمیرید! تیم «استازی» (پلیس مخفی آلمان شرقی) با نام دیناموبرلین معروف به «قهرمانان آفساید» بودند؛ بسیاری ازگل‌هایی که به این تیم زده می‌شد، از سوی داور مردود بود! با این کمک کوچک، تیم«استازی» ده بار پیاپی قهرمان آلمان شرقی شد. سال‌ها قبل، برادر بزرگشان (شوروی سابق) دکترینی را به جریان انداخته بود؛ توده‌ی عظیم روس‌های «کلم‌خور» راحت عاشق قهرمانان می‌شدند و بدون نگرانی از کمبود آب آشامیدنی و برق، برای قهرمانی‌ها، به روش ودکا و لزگی شادمانی می‌کردند. بیشتر اوقات این دکترین موثر بود که : یک نتیجه‌ی خوبِ فوتبال، به راستی می‌تواند افیون توده‌ها باشد. وقتی ارتش سرخ در 1944 وارد بلغارستان شد، اولین کاری که کرد، ساختن زمین‌های چمن فوتبال بود و ایجاد یک هرم«لیگ» از سطح جوانان تا ملی. جالب این‌که تنها پس از سقوط کمونیست‌ها بود که بلغارستان به جام جهانی 94 آمریکا راه یافت. ژنرال ویدلا در آرژانین، پس از آن‌که در 1976 حکومت پرون را با کودتا سرنگون کرد، به جام جهانی 1978 به عنوان راهی کارساز در منحرف ساختن افکار عمومی نظر داشت. سزارلوئیس منوتی مربی ماشین جنگی ژنرال در این جام جهانی و فاتح آن برای حکومت نظامی ویدلا، بعدها  ادعا کرد که روش جذاب بازی تهاجمی تیم او، یک اعتراض پنهان به ماهیت بازدارنده‌ی رژیم حاکم بوده است!؟صدام حسین پس از قهرمانی در بازی‌های آسیایی 82 و نیز زمانی‌که تیم او به جام‌جهانی 86 راه یافت، با اتومبیلی روباز به استقبال تیم خود رفت و پس از شکست در مقدماتی جام جهانی 94 بازیکنانش را به دست پسرش عُدی و شکنجه‌گرانِ دست پرورده‌اش سپرد. در نظام توتالیتر (استبدادی) افراد مسوول، ابزارهای ساختن پیروزی را در دست می‌گیرند. آدولف هیتلر، ژنرال فرانکو، تیتو، چائوشسکو و دیکتاتورهای عرب نظیر قذافی و اسلافشان، تیم‌هایی را حمایت می‌کردند که نیازی به ریشه‌های عاطفی در دل مردم نداشتند تنها به این دلیل ساده:آن‌ها تیم‌های دیکتاتورهای نظامی بودند...

(تقریبا یک ماهی می شود که از استاد و دوست عزیزم دکتر افشین اسدی که حالا باید حاج دکتر افشین اسدی لقب بگیره خبری نداشتم.....شنیدم که از سفر خانه خدا برگشته و با گذاشتن این مطلب قشنگ از اون به نوعی بهش خوش آمد گفتم)