خدا را شكر حريفمان امارات بود!

بازي تيم ملي فوتبال كشورمان برابر امارات را مي توانيم ضعيف ترين بازي اين تيم از زمان نشستن علي دايي برروي نيمكتش بدانيم. بازي كه تيم ما بيش از اندازه شانس داشت كه بازنده از زمين خارج نشد. و البته بيش از شانس ما ضعف تيم امارات بود كه اجازه داد فشارهاي وارده به تيم ملي بعد از اين بازي تا حدود زيادي كم شود!

از قبل از بازي هم قابل تصور بود كه اماراتي ها كه اين بازي را براي خود در حكم مرگ و زندگي مي ديدند از همان دقيقه يك فقط حمله را در دستور كار قرار دهند و در مقابل انتظار مي رفت كه تيم كشورمان با ارايه يك بازي منطقي فشار اوليه تيم ميزان را خنثي كند و در ادامه ضربه خود را وارد سازد. اما ضعف هاي بازيكنان ما چه در كارهاي انفرادي و چه در كارهاي گروهي آنقدر مشهود بود كه هر لحظه انتظار فرو ريختن دروازه ما مي رفت. علي دايي واقعا خوش شانس بود كه حريف شب بد بازيكنانش اماراتي بود كه خيلي دوست نداشت از فرصت هايش نهايت استفاده را كند و در واقع توانايي استفاده حداكثري از موقعيت هاي خود كه عمدتا از ضعف بازيكنان ما به دست مي آمد در خود نمي ديد. از آمادگي سيد مهدي رحمتي هم اصلا نبايد گذشت كه يك تنه دروازه ايران را بارها نجات داد تا يك نتيجه عجيب و غريب بهت را به ايرانيان هديه نكند. ليست اسامي ايران كه اعلام شد همان بازيكناني به زمين مي آمدند كه شايد هر مربي ديگري هم بروي نيمكت ايران بود آن ها تركيب ايران را تشكيل مي دادند. هيچكس فكر نمي كرد مهدوي كيا و هاشميان بدترين روز ملي خود را پيش رو داشته باشند. اما سيستم دايي از همان ابتدا ايراد داشت. دايي مجموعه اي از بازيكناني را در اختيار داشت كه كنار هم قرار دادن آن ها شايد بزرگ ترين مصيبت دايي قبل از اين بازي محسوب مي شد. همين مصيبت در نهايت دايي را وادار كرد كه مسعود شجاعي و كريم باقري را در مناطقي به بازي گيرد كه حتي نيمي از توانايي هاي خود را هم نتوانند نشان دهند. در كنار اين ها ضعف بازي مهدوي كيا، هاشميان و البته نكونام كافي بود تا شيرازه تيم ما به طور كلي از هم بپاشد تا بازهم تاكيد كنيم كه خدا خيلي ما را در اين شب دوست داشت كه حريفمان يك امارات بي حواس و قدر نشناس بود كه مي توانست در بيشتر دقايق اين بازي پرونده ما را به وحشتناكي بپيچد و البته سد محكمي در برابر آن ها به نام سيد مهدي رحمتي. همانقدر كه به دايي حق داديم از اين نفرات در زمين استفاده كند با گذشت 30 دقيقه ابتدايي بازي خششمان بيشتر مي شد كه چرا او همچنان بر استفاده از مهدوي كيا و هاشميان در زمين اصرار دارد آن هم در حالي كه حتي كوچكترين اعضاي يك خانواده هم تشخيص داده بودند كه براي باز شدن گره كار تيم ما بايد از اين مناطق دست به كار شد. در آخر هم مشخص نشد كه دايي با كدام استدلال بيش از 60 دقيقه تيم خود را خلع سلاح نگه دارد و آن زمان اصلاحات را در تيم سردرگم خود شروع كند و با جا به جا كردن نفرات خود به خصوص شجاعي بازي تيم كشورمان را قابل تحمل تر كند. هرچند همين كه برابر اماراتي ها بازنده نبوديم و يك امتياز خوب را از اين كشور دشت كرديم اما بازي كه تيم كشورمان از خود به نمايش گذاشت شايستگي حتي يك امتياز هم نداشت و بازهم بي جهت نيست كه تاكيد كنيم كه اگر حريف ما هر تيمي غير از امارات بود امشب تبديل به يكي از سخت ترين شب هاي فوتبال دوستان ايراني مي شد. دفاع ما در نبود عقيلي يك عمق به عظمت اقيانوس آرام در اختيار مهاجمان بي خطر اماراتي مي داد تا آن ها بارها با رحمتي تك به تك شوند! خط هافبك ما در بيشتر دقايق بازي جنگ هاي ميانه زمين را باخت و خط حمله ما با وجود هاشميان روي مهاجمان سياه چرده اماراتي را سفيد كرده بود! هرچند علي دايي بازهم در برابر انتقادات موضع خواهد گرفت و كوچكترين انتقادها را با يك امتياز كسب شده سركوب خواهد كرد اما او براي اينكه تيم ما در بازي هاي سخت بعد به خصوص در دور برگشت به مشكل بر نخورد بايد با خود روراست باشد و مشكلات تيم خود را براي رفع كردن در ابتدا بپذيرد و بعد درصدد رفع آن ها برآيد. مطمئن باشيد حريفان بعدي ما ديگر امارات نيستند تا ما بتوانيم تا اين حد خدا را شكر كنيم!