ادب مرد به ز فوتبال اوست!

اگر دوست دارید کاملا متوجه شوید که چرا فوتبال ایران در کنار بسیاری از بخش های دیگر کشور، دو چشم بینا برای پیدا کردن مسیر سعادت خود ندارد، کافی است تنها به فضاسازی شکل گرفته در آن نگاه کنید....فضایی استادیومی محور که به جای حرکت از بالا به پائین، همواره تاثیرگزاری از پائین به بالا دارد و همین سبب فضای مندرس فوتبال در ایران شده است که دو چشم بینا برای پیدا کردن راه خود نمی گذارد....

وقتی می‌گوئیم حرکت از پائین به بالاست یعنی اینکه مدیران دو باشگاه بزرگ ایران در حد دو مدیر کانال هواداری در فضای مجازی با یکدیگر بحث که نه رسما فحاشی می کنند....یعنی اینکه فلان مربیان به جای اینکه بیشتر تمرکز خود را روی تیم و مسائل فنی خود قرار دهند اول در فکر این هستند که برای خوش باشی هواداران سوپر متعصب خود چه چیزی از آستین در بیاورند و "ترزبانی" جدید آماده کنند....یعنی اینکه خیلی مهم نیست سطح فنی بازیکن تا چه حد خوب باشد بلکه قبل از آن باید به جای ساق پا، زبان خوبی برای مصاحبه و بردن دل هواداران خودی با حمله به تیم رقیب و ایجاد فضای سم پاشی داشته باشد و این می‌شود که سیال فوتبال ایران را به جای حرکت از بالا به پائین از پائین به بالا می‌بینیم....

شاید برای هواداران متعصب تیم ها بر روی سکو، بی منطقی محض برای برخورد با شکست ها ‌و پیروزی ها یک امر منطقی باشد چراکه ذات هواداری در این امر نهفته است و در همه جای دنیا پذیرفتنی است اما اینکه رئوس فوتبال یک مملکت از مدیران گرفته تا مربی و بازیکن تا این اندازه به شکلی لمپنیسم و کوچه بازاری برخورد داشته باشند واقعا مذموم و زشت و مستهجن می باشد.

شاید طبیعی باشد که بخشی از رفتارهای رئوس فوتبال یک کشور هم با حرف ها و منطق های روی سکو، برای خوش باشی هوادارانشان قرار بگیرد اما آنچه که به صورت تمام و کمال در فوتبال مملکت ما دیده می شود، اعدام هرروزه ادب، صداقت، بحث فنی و اخلاقی و مسائلی از این دست است تا به دل هواداران مجازی و واقعی خوش بیاید و ظاهرا رقابت بیشتر از آنکه در زمین و پشت میزهای مدیریتی بر اصول صحیح خود قرار گرفته باشد، به صورت فوق حداکثری بر بردن دل هواداران روی سکو و گوشی به دست گذاشته شده است و این فضای فوتبال ایران را دیگر بیش از اندازه مندرس و زننده می کند.

بازهم جای تاکید دارد بخشی از فضای کری خوانی و عبور از منطق در فوتبال به واسطه ذات و جذابیتش پذیرفتنی است اما گذاشتن تمام فضای فوتبال ایران در ظرف بی ادبی و بی منطقی و لوس بازی برای خوش باشی هوادار، فضایی نیست که راه پیشرفتی برای آن باز بگذارد که هیچ، چشم کم‌سوی آن را کور تر هم خواهد کرد.