کوله باری از خاطرات که خاک نمی‌شود

چهره هایی هستند برای نوستالوژی شدن...برای اینکه هر زمان آن ها را میبینی خاطره ای جلوی چشمت بیاید...برای اینکه هروقت خواستی گذر زمان را برای خودت درک کنی به تغییر چهره این آدم های خاص و همیشه پایه نگاه کنی...

همین چند وقت پیش که کلیپی برای صعود تیم فوتبال مس در سال ۸۴ به لیگ برتر تدارک می دیدیم گذر زمان و عمر رفته را دقیقا از چهره همین مراد حاج جعفری احساس کردم...جوان رعنایی که کنار نصرالله گنجعلی خانی ایستاده بود و  کنار چمن مندرس ورزشگاه کیانی و سکوهای زشت این ورزشگاه دقیقا این حس را به ما منتقل می کرد که اگر در دهه های گذشته سبک زندگی ما درست مثل همین ورزشگاه کیانی سخت و فلاکت بار بود اما آنقدر یکدلی ها بیشتر از الان بود که از همان زندگی سخت، بیشتر از زندگی مثلا مدرن شده با امکانات بیشتر داخل جیب امروزمان لذت ببریم....

امروز که با مراد حاج جعفری خدا حافظی کردیم بخش اعظمی از خاطرات فوتبال کرمان پس از انقلاب را در خاک گذاشتیم... بخشی که قطعا مثل همه خاطرات فوتبالی ما شادی داشت...غم داشت...جنگ مشترک و حتی نزاع رودرو هم در خود می دید...و از دست دادن فردی که این همه خاطرات مشترک ساخته است همیشه تلخ و ناراحت کننده است...

ناراحت درست مثل چهره فوتبال کرمان که یکی از آدم های خاص این سال های خود را از دست داده است...

این اواخر بیماری به شدت به چهره خوش سیمای حاج جعفری حمله کرده بود...آن ظاهر زیبا و جذاب روز به روز بیشتر تحت تاثیر سرطان لعنتی میریخت و قد او را خمیده تر میکرد تا جایی که در جلسه تودیع و معارفه، چهره بیمار او در هیات فوتبال اشک خیلی ها را در بیاورد...

بی مشابهت نبود که چهره حاج جعفری در سال های گذشته روز به روز حال فوتبال کرمان را بیشتر هویدا می کرد... از آن روز که مس پائین افتاد و تا حالا که هنوز بالا نرفته است، حال فوتبال کرمان هم مثل همان حال مراد فوتبال کرمان ماهم روز به روز رنجورتر و با فاصله تر از آن قامت زیبا می شد تا سرانجام ببینیم این حال بد به دست کدام طبیب تغیر وضعیت پیدا می‌کند...

مراد بخشی از خاطره همیشگی فوتبال کرمان است او آنقدر در این فوتبال فرصت و سمت داشت که حالا در هر گوشه از آن یاد خود را زنده نگه دارد و هر زمان این خاطرات مرور شود فارغ از هر قضاوتی دلمان برایش تنگ شود که یکی از چهره های خاص فوتبال کرمان را در کنار زمین هایش دیگر نمی بینیم و این امید را هم نداریم که روزی حالش خوب شود و او را بیشتر در این حوالی ببینیم...