وقتی اولین سال از دهه هشتاد تمام شد، هواداران پرسپولیس حسابی بد عادت شدند. آنها که همیشه عادت داشتند حتی در بدترین روزهای تیم و باشگاه، خود را در صدر جدول ببینند و حتی به مساوی های خارج از خانه به چشم باخت نگاه می کردند، وقتی در آخرین هفته از اولین دوره لیگ برتر، جام را با لذت خاصی از دستان استقلال خارج می کردند نمی دانستند که قرار است از سال بعد برای خود عادت جدیدی را ترتیب ببینند و آن باختن و ناکامی بود.

شاید اگر گریز کوتاهی به تمامی سال های ناکامی سرخپوشان پایتخت بزنیم، درگیرهایی را ببینیم که در نهایت ما را به این جا برساند که پرسپولیس ضربه نخورد مگر از درون و اگر هواداران این تیم مجبور به ترک رویه خود شدند دلیلی نداشت مگر نبود یک حلقه که در این تیم حسابی مفقوده شده بود و آن اتحادی بود که دیگر در این تیم به فراموشی سپرده شده بود.

اگر همین الان هم به آرشیو روزنامه های چند سال اخیر رجوع کنیم و مصاحبه ها و اتفاقات درون مجموعه پرسپولیس را مرور کنیم، شاید از این همه شکست تعجب نکنیم. وقتی بینیم درست بعد از آن قهرمانی رویایی در هفته آخر در ابتدا قرار بود جنگ پروین و غمخوار شروع شود تا در نهایت با سومی پرسپولیس غمخوار فاتحانه در باشگاه را بر روی پروین ببندد. این جنگ درست در فصل بعد هم تکرار شد تا این بار پروین پیروزمندانه غمخوار را از صندلی خود پایین کشد. فصل بعد نوبت به درگیری پروین و زوبل رسید که در نهایت مغلوبی نداشت جز پرسپولیس، همانند فصل های قبل. و سال بعد از آن جنگ سرد انصاری فرد و پروین تا سال بعد که شاهد بودیم اینبار این درگیری قرار است به هیات مدیره و بین کاشانی و انصاری فرد و همچنین دنیزلی و استیلی برروی نیمکت کشیده شود. مسلما شما هم گمان نمی کنید که این جنگ تنها بین این دو اسم ها باقی می ماند و دایره اثر پذیری آن به جمع بازیکنان کشیده نمی شد که قطعا کوچکترین حاشیه ها در هر تیم نمود خود را در زمین به همان نسبت خواهد گذاشت.و اینگونه شد که هوادارن پرسپولیس دیگر شکست را همراه ترین رفیق خود می دانستند و هر سال را به امید شروع فصلی بی درگیری آغاز می کردند تا این گونه نزدیک به شش سال در رویایی یک جام و یک پیروزی بزرگ حسرت به دل بمانند.

اما وقتی فصل جدید شروع می شود و چهار هفته با موفقیت کامل پرسپولیس در فصل جدید پشت سرگذاشته می شود و آدم هایی از جنس با نفوذ ترین افراد باشگاه چه در خفا و چه در آشکارا، نبودند تا بگویند "روزهای سخت پرسپولیس خواهد رسید" شاید هواداران واقعا باور کرده باشند قرار است بازهم عادت جدیدی را از سر گیرند. افشین قطبی واقعا مربی خوش شانسی است. چراکه زمانی پرسپولیس را در دست می گیرد که یکی از یکدست ترین پرسپولیس های این چند سال اخیر چه بر روی نیمکت و چه در جلسات هیات مدیره وجود دارد. گواه این ادعا هم همان مصاحبه های هماهنگی است که قطبی و استیلی قبل از بازی صنعت نفت در رابطه با انتخاب ترکیب تیم داشتند و از آن زیبا تر نیمکت پرسپولیس بعد از هر گل این تیم برابر پگاه بود که واقعا به شکل بی سابقه ای منفجر می شد. و یا اینکه مدیر عامل مدعی نمی شود که برخی جریانات وجود دارد تا با نگرفتن پنالتی ها و اتفاقت دیگر تیم موفق نشود تا برخی به اهداف خود برسند و موارد بسیاری دیگر از این دست که گویا قرار نیست در پرسپولیس این فصل دیده شود.

شاید هنوز خیلی زود باشد که بخواهیم از به وجود نیامدن این اتفاقات در هفته های آینده در پرسپولیس سخن بگوییم اما یک نکته بعد از این چهار هفته از روز برای ما روشن تر شده است و آن این که اگر امروز پرسپولیس بعد از 1400 روز می تواند صدر نشینی خود را در لیگ برتر تداوم ببخشد فقط به یک دلیل بر می گردد و آن پیدا شدن همان حلقه مفقوده است و آن یک دستی است که این تیم دارد. حتی اگر بخواهیم سه برد متوالی این تیم را به حساب آمادگی بدنی بازیکنان تیم و یا سیستم منطقی کادر فنی و هزار دلیل دیگر بگذاریم، اما ما می گوییم تا زمانی که این خصلت از پرسپولیس گرفته نشود این تیم می تواند به همین زیبایی باشد که هست و هر زمان گوشه و کنایات را در تیم علیه یکدیگر دیدید مطمئن باشید که پرسپولیس به ذاتی که در این شش سال برای خود کسب کرده است بازخواهد گشت حتی اگر بهترین نفرات و بهترین مربیان را در اختیار داشته باشد. همانطور که در سال 83 نیز بهترین نفرات را در اختیار داشت و در نهایت پنجمی خود را به خاطر نبودن برگ برنده خود که همان اتحاد بود عزا گرفت.

اما خوب که نگاه می کنیم می بینیم که امسال در این تیم نه در هیات مدیره، حریفان در برابر هم شاخ تو شاخ شده اند تا یک جنگ داخلی را به نفع حریفان به راه اندازند و نه بر روی نیمکت قرار است جناح بندی صورت گیرد تا در نهایت در زمین بازیکنان به واسطه پیروزی جناح خود، هواداران را زجر دهند! این نکته را آن قدر در پرسپولیس ندیده بودیم تا حالا که پس از سه هفته آن را در این تیم می بینیم از شدت ذوق آن را باردیگر بازگو کنیم و آن اینکه این تیم را در این فصل هیچ عاملی موفق نخواهد کرد جز یکدستی که در این چند سال اخیر هیچ وقت در آن ندیدیم. این پرسپولیس متحد نشان داد می تواند موفق باشد، درست مثل هیچ وقت در این چند ساله.