مرز باریک لجاجت و دسیپلین

فقط مرز بین عشق نفرت نیست که گاهی به باریکی مو می‌رسد مرز خیلی چیزها می تواند از باریکی به همان باریکی و البته تاریکی برسد...

مرز بین دیسپلین و لجاجت هم دقیقا همین جاست که اگر نتوانی قدم هایت را درست تنظیم کنی چه بسا از مرز دیسپلین خیلی راحت به کشور عقب مانده لجاجت وارد شوی.‌‌..

البته که خاکستری بودن و وسط نشینی همیشه راحت ترین و عاقلانه ترین راه ممکن است ولی وقتی می‌خواهی جنگ آوری مرز نشینی را تجربه کنی آن زمان است که خیلی باید مراقب قدم هایت لب این مرز باشی...

برانکو همان جنگ آور محبوبی است که پرسپولیس را فاتحانه در این نبرد سخت سه ساله به قله رسانده است و این جنگاوری بر سر مرز بهرحال می‌تواند مرز رد کردنی هم داشته باشد به اشتباه که تو را خیلی راحت در تیر رس دشمن قرار دهد.

برانکو در بازی با استقلال با ترکیب اولیه اش با تعویض هایش به جای نون دیسپلین چوب لجاجت را خورد لجاجتی که البته اگر با برد پرسپولیس تمام می شد بازهم همان مزه خوشمزه نان دیسپلین را به برانکو می داد....

ولی بهرشکل ریسک در بازی های بزرگ همان شمشیر دو دمی است که رگ تو را هم می تواند ببرد و این بار دیسپلین برانکویی که البته همیشه مورد تمجید ما بوده است با گتر و معیار لجاجت اندازه می‌شود چراکه فرمول فوتبال خیلی ساده است و همه چیز آن در پس نتیجه ارزیابی می شود.

برانکو که مرزنشینی را برگزیده است و نمی‌خواهد مربی خاکستری معمولی باشد محکوم است که همیشه نتیجه بگیرد چراکه او با دسیپلینش همیشه احتمال رد کردن مرز و رفتن به سمت لجاجت را دارد و تنها زمانی می‌تواند از تیرهای این کشور جان سالم به در ببرد که با سپر نتیجه از آن باز گردد....

برانکو مرزنشین و دلیر ولی بی نتیجه جا برای زخمی شدن زیاد دارد.