فرهنگ ساق های لرزان!

گل دقیقه 93 مجتبی جباری هرچند ایرانی ها را از یک خاطره بسیار تلخ دیگر در منامه نجات داد و حداقل اجازه نداد آن ها خیلی زودتر از موعد وارد کوچه اما و اگر مقدماتی جام جهانی شوند، اما سبک بازی تیم ملی نشان داد این تیم همچنان اندر خم یک کوچه حرکت می کند!

این کوچه که تیم ایران بسیار علاقه مند است در آن گام بردارد نه به امروز برمی گردد و نه به دیروز و تا آنجا که ذهن فوتبال دوستان ایرانی قد می دهد، فرهنگ فوتبال ایرانی شده است که معمولا سبب می شود تیم ملی در چنین بازی هایی، اینگونه ملت را عذاب دهد مگر آنکه خلافش ثابت شود! آنچه که برای فوتبال ما فرهنگ شده این است که در برخی از بازی ها، تاکتیک و سیستم تیمی و بحث فنی شاید سی درصد از بازی را تشکیل دهد و باقی آن شعور بازیکنان یک تیم است که باید جو بازی را کنترل کنند و اجازه ندهند که بحث های غیر فنی، بازی آن ها را کاملا تحت تاثیر خود قرار دهد.بازی تیم ایران در منامه برابر بحرین دقیقا از همان بازی هایی شده است که جو آن به گونه ای برای بازیکنان تیم ملی رقم می خورد که بیش از آنکه نیاز به هماهنگی تاکتیکی داشته باشند نیاز دارند که از نظر روانی مهیای این گونه بازی ها شوند. اما با بازی که از تیم ایران در منامه دیدیم مشخص شد همچنان مقید به آنچه که برای خودمان به صورت فرهنگ درآوردیم، مشکلاتمان در این گونه بازی ها ادامه دارد. بازی هایی که تیم ملی در آن کاملا تغییر چهره می دهد و آن را برای هوادارنش و حتی حریفان تبدیل به یک تیم ناشناخته می سازد! چهره ای که هیچ شباهتی به بازی های قبلی خود ندارد و اگر تیم ایران در چند مسابقه قبلی خود حتی برابر حریفانی به مراتب قوی تر بازی چشمگیری از خود ارائه کرده باشد که نظرها را به خود جلب کند، ناگهان در این بازی های خاص با شرایط روانی ویژه  از همان ابتدا چنان به مشکل بر می خورد که هیچکس انتظار دیدن این بازی ضعیف تیم ما را نداشته باشد. در بازی برابر بحرین نه فقط بازیکنان جوانی مثل ماهینی و پولادی توپ ها را یکی پس از دیگری از دست دادند که جواد نکونانم، آندو تیموریان و حتی مجتبی جباری نجات دهنده هم آنقدر به راحتی توپ هایشان را از دست می دادند که موجب تعجب گزارشگران عرب زبان می شدند. سید مهدی رحمتی هم دقیقا در همین بازی هاست که نمی تواند ناجی تیم ما باشد. شاید او به همراه تیم ملی در مقدماتی جام جهانی دو اشتباه عمده داشت که هردو هم دقیقا به یک شیوه دروازه او را باز کردند. گل جمعه شبی که رحمتی دریافت کرد چقدر شبیه گلی بود که چهار سال پیش پارک جی سونگ در ورزشگاه آزادی وارد دروازه ایران کرد و دست ما را از رسیدن به آفریقا کوتاه گذاشت؟! در صورتی که در بازی های دیگر رحمتی هیچگاه این توپ ها را به جایی نمی اندازد که به یک شکل دروازه او را باز کنند. بازی هایی نظیر همین دیدار با بحرین در منامه، رویارویی با عربستان، مصاف با کره جنوبی دیدارهایی برای ما شده اند که قبل از بازی تیم ما به گونه ای حالت به خود می گیرد که تمامی بازی های قبل خود را فراموش می کند. خاطره تلخ همین جام ملت های آسیای اخیر در قطر را نگاه کنید که چگونه تیم ایران بعد از سه پیروزی پیاپی با بازی هایی چشمگیر به مرحله بعد صعود می کند و در بازی با کره جنوبی ناگهان از همان ابتدای بازی، چهره یک تیم شکست خورده به خوبی در ساق های بازیکنان ایرانی به چشم می آید. ایرانی ها که از این شب های عذاب آور برابر حریفان تکراری زیاد تجریه کرده اند دقیقا به همان علتی به مشکل بر می خورند که از آن برای خود فرهنگ ساخته اند... آن ها حتی باتجربه ترینشان نمی توانند از نظر روانی روی خود در چنین بازی هایی کنترل داشته باشند و همین آن ها را در ابتدای بازی با ساق های لرزان به زمین می فرستد که سبب می شود گاهی تا آخر بازی هم نتوانند خود را جمع کنند. شاید اگر جمعه تعویض های تقریبا انتحاری کیروش در دقایق آخر بازی نبود همان یک امتیاز هم دست ما را نمی گرفت. اما مربی تیم ملی ما که شاید تا امروز نمی دانست در بازی های خاص تیم ما تا این حد دچار مشکل می شود حالا بیشتر به فکر بی افتد. در مرحله دوم احتمال مصاف ما با تیم های دردسر ساز بیشتری وجود دارد. کره و عربستان و احتمالا استرالیا دقیقا پیش از رویارویی با ما همین جو بازی با بحرین در منامه را به نوعی دیگر برای ملی پوشانمان رقم می زنند تا بحث تاکتیکی و فنی بازهم به پائین ترین حد خود در تیم برسد. اینکه کیروش بتواند یک فرهنگ چند ده ساله را برای بازیکنان ایرانی تغییر دهد قطعا انتظار معقولی نیست اما او با دانش و تجربه خودش باید تفاوتی با مربیان قبلی ما داشته باشد و شرایط این گونه بازی ها را حداقل در همان تک مصاف های مرحله بعد مهیا فراهم کند. البته تا آن زمان امیدواریم کیروش هم همانند سایر ایرانی ها به استرس آن بازی ها دچار نشود تا او که حداقل برای شروع به تغییر همین فرهنگ های ناپسند به فوتبال ما آمده است متاثر از آن شود!

(منتشر شده در نشریه استقامت)