کابوس مس برای دایی

علی دایی هیچ وقت نمی تواند نام تیم مس را به راحتی فراموش کند. بازی برابر مس آخرین بازی رسمی علی دایی فوتبالیست بود. یکی از شادترین روزهای عمر او. روزی که دایی پس از جام جهانی آلمان یک اعاده حیثیت به تمام معنا کرد.

همان روزی که در آخرین هفته لیگ برتر پنجم دایی در قامت مربی و بازیکن سایپا برابر مس به میدان رفت و با گلی که به ثمر رساند سایپا را قهرمان لیگ برتر کرد تا زیر جشن کاغذهای رنگی او روی دست ها بالا و پائین شود. تیم مس بخش مهمی از خاطرات نوسالوژیک دایی را پر کرده است و قطعا هر زمان موعد بازی دایی با این تیم می شود یاد خاطرات شیرین آن بازی می افتد. اما نکته تلخ برای دایی آن است که اصلا نمی تواند از دیدن تیم مس خوشحال باشد! درست بعد از همان بازی خاطره ساز بود که مس کرمان تبدیل یه یک کابوس بزرگ برای دایی شد و شهریار در تمام بازی های حیثیتی به مس نتیجه داد تا نتواند حضورا برابر مس تجدید خاطره شیرین کند! دایی بازی فوق العاده حیثیتی را به یاد می آورد که در کرمان واگذار کرد. اولین رویارویی دایی و امیر قلعه نویی بعد از حذف دایی از تیم ملی توسط قلعه نویی. بعد از یک دنیا بازی قایم موشک برای روبرو نشدن دو سرمربی در ورزشگاه کرمان، تلخ ترین نکته برای دایی این بود که با شکست دو بر یک یکی از بدترین باخت های حیثیتی خود را بپذیرد! جالب اینکه در نیم فصل اول همان سال هم در حالی که مس با فرهاد کاظمی تقریبا به همه تیم ها امتیاز می داد در کرج با سایپا مساوی کرد تا دایی تقریبا از همان زمان زیر فشار شدید انتقادات قرار بگیرد و قهرمانی فصل قبلش هم تحت تردید قرار بگیرد. دایی زمانی که به تیم ملی رفت حداقل از شر رودرو شدن با کرمانی ها خلاص شد اما زمانی که او مجددا مجبور شد با پرسپولیس این بار برابر کرمانی ها قرار بگیرد می دانست که بازهم باید خاطره ای تلخ بسازد. بازی پرسپولیس و مس نیم فصل اول هم یکی از آن بازی هایی بود که دایی هیچ وقت فراموش نخواهد کرد. در حالی که تیم او بعد از باخت در بازی دربی رفت روند صعودی خوبی گرفته بود و حتی به صدر جدول نزدیک شده بود در کرمان شکستی خورد که نتیجه اش آن شد که پرسپولیس بیشترین شکست متوالی را در یک فصل در طول تاریخ خود دریافت کند. بازی رفت برابر مس از همه نظر برای دایی بازهم یک خاطره تلخ شد. چه آن زمان که مجبور شد شکست برابر یک استقلالی دیگر یعنی صمد مرفاوی را تحمل کند و چه آن زمانی که به خاطر حکم کمیته انضباطی مجبور شد برخلاف آنچه که دلش می خواهد در کنفرانس مطبوعاتی فقط از حضور خبرنگاران تشکر کند و از بابت ممنوعیت مصاحبه اش عذرخواهی کند تا کوتاه ترین کنفرانس مطبوعاتی یک مربی در دنیای فوتبال را در حد 30 ثانیه در گینس ثبت کند! شاید آن روزی که دایی در تونل ورزشگاه کرمان از خواص شلغم برای درمان سرماخوردگی حرف می زد اصلا فکر نمی کرد که اوضاع تیمش آنقدر شلخته می شود که پشت سر هم ببازد و آنقدر ببازد که بعدها اعتراف کند روند نزولی تیمش از همان باخت مس آغاز شد. دایی حالا یک بار دیگر مجبور است بازی برابر مسی ها را تجربه کند آن هم در حالی که برای گذاشتن یک مهر تائید در ذهن هواداران پرسپولیس با هدایت خود به پیروزی های هفته آخر به شدت نیاز دارد. او اصلا دوست ندارد که یک نتیجه بد دیگر در ورزشگاه آزادی، در لیگ برتر هم کار را برای او یکسره کند و بازهم شعار دعوت کردن به حیا برای او سر داده شود! اما بازی برابر مس بازی نیست که دایی نگرانی از بابت آن نداشته باشد. حداقل مرور ذهنی او این نکته را به خوبی برایش یادآوری می کند! می گویند بعضی اتفاقات خوب برای آدم طلسم ماجراهای بد می شود و مس برای دایی دقیقا مصداق همین قضیه شده است. شاید آن روز زیر جشن کاغذهای رنگی دایی تا این اندازه فکر نمی کرد مس برایش ترسناک باشد. او در بازی این هفته در ورزشگاه آزادی جدا از کسب نتیجه انگیزه های شخصی برای بازی با مس دارد. او نمی خواهد دیگر از مس بترسد و یا خاطرات ملال آور را مرور کند اما اگر یکبار دیگر مسی ها بلای جان شهریار شوند شاید او دیگر برای همیشه قبول کند که طلسم مس برایش شکستنی نیست! پیش از این این اتفاق برای فیروز کریمی افتاده بود. او که یکبار در سال 80 با برتری برابر مس کرمان استقلال اهواز را به لیگ برتر رساند از آن سال به بعد همیشه به مس باخت آن هم نه از نوع باخت های ساده! باخت هایی که همانند دایی برایش یک عمر خاطره تلخ از مس و کرمان ساخت!