در اینکه این تیم فوتبال مس یکی از بهترین تیم های تاریخ خود را در این فصل تجربه می کند هیچ شکی وجود ندارد و اینکه این تیم پس از پنج سال باردیگر در کورس صعود به لیگ برتر قرار گرفت اتفاقی خجسته تر که همه و همه سبب شد مردم کرمان با فوتبال آشتی کنند و پس از اینکه در بازی با پیکان دیدیم 10 هزار کرمانی برای دیدن یک بازی فوتبال در ورزشگاه کیانی حاضر شدند روز سه شنبه هم برای یک بازی که در شرایط عادی شاید 500 بازدیدکننده هم نداشت بازهم 3000 تماشاگر را به استادیوم کشاند تا مشخص شود مردم تا بدین جا از کار این تیم مس رضایت داشته اند. و اینکه کار این تیم در راه صعود به لیگ برتر هنوز به هیچ کجا ختم نشده خود نکته مهم تری است که سبب می شود ما به راه پیش رو نگاه کنیم تا به آنچه گذشته است. زمانی می توانیم به نشانه افتخار برای تیم مس هورا بکشیم و آنها بر روی دست بلند کنیم که بدانیم لاله های نارنجی قطعا فصل آینده در کنار تیم های بزرگ فوتبال کشور رقابت خواهند کرد. پس اجازه دهید در زمان کنونی به جای تشویق های مداوم از آنچه که بر تیم مس رفته است ( که الحق هم جای تشویق های فراوان دارد ) بیشتر بر این نکته تاکید کنیم که کار اصلی برای صعود هنوز باقی است.

اما در کنار تمام نقاط مثبتی که در تیم دست نشان می بینیم آنچه که بیش از همه چشم را نوازش می دهد روان شدن بازی مس در جریان بازی هاست. همواره در تیم های سابق مس حتی در تیم بیژن ذوالفقار نسب شاهد بودیم که اگر مس سرحال به زمین می آمد احتمال موفقیت آن می رفت در غیر این صورت آن روز ، روز عذاب کرمانی ها برای دیدن بازی تیم استان خود خواهد بود. اما آنچه که در این فصل دیدیم متفاوت از همه آنها بود. در مس این فصل به کرات دیدیم که مس بازی را خوب آغاز نمی کند اما در طول همان بازی ، به خصوص در نیمه دوم همانی می شود که باید باشد. این جریان به خصوص در دو بازی اخیر مس در کرمان برابر تیم های پیکان و شهرداری لنگرود رخ داد. در این بازی ها پس از اینکه مس بازی را تا دقایق 30 بد دنبال کرد دست نشان هنر خود را به عنوان مربی نشان داد و هیچگاه بر اشتباهات خود پافشاری نکرد و با تغییر دادن سیستم ابتدایی خود و افزایش مهاجمان خود از دو به سه نفر ضمن اینکه جسارت خود را نشان داد نظم تیمی را به تیم خود باز گردانند. در بازی با لنگرود دیدیم ، زمانی که ترکیب 4-4-2 مس سبب شده بود فاصله که نه یک شکاف در میان بازیکنان مس ایجاد شود تا میانه زمین از دست نارنجی پوشان خارج شود و شرفی از جریان بازی خارج شود ، با یک تغییر سیستم چگونه بازهم نبض بازی را در دست بگیرد. دقیقا همین اتفاق در بازی با پیکان هم برای مس رخ داد و اینکه چه شد که دست نشان نتوانست اشکالات تیم خود را در آبادان برابر صنعت نفت رفع کند بدلیل اینکه در آبادان نبودیم و نمی دانیم چه بر این تیم گذشت مسکوت می گذاریم.

دست نشان که به این زیبایی توانایی برطرف سازی ایرادات تیم خود را دارد می تواند شکاف عمیق سمت چپ تیم خود را که بین نیک و مدافع پشت سر او ایجاد شده است را هم برطرف کند. این شکاف که نقطه حرکت اکثر تیم ها شده است می تواند با پوشش درست و با توجه به توانایی های بالای نیک باردیگر تبدیل به نقطه قوت مس شود. در طول بازی با لنگرود نیک مجبور شد بار ها به عقب بیاید تا پشت سر خود را پوشش دهد و زمانی که او صاحب توپ می شد هیچکس نزدیک او نبود تا او مجبور شود با هتر تکنیکی خود توپ را از مخمصه نجات دهد. اتفاقی که در سمت راست مس رخ نمی دهد و بازیکنان مس در این قسمت به خوبی یکدیگر را پوشش می دهند و به خوب یکدیگر را تغذیه می کنند تا شاهد باشیم شکل گیری هر سه گل مس در بازی با لنگرود و در بازی با پیکان از این منطقه باشد.

در هر صورت آنچه جای خوشحالی دارد این است که ایرادات مس خیلی زور قابلیت بر طرف شدن دارد و این نکته مهمی است.