جنگیدن صادقانه برای احترام و افتخار

جنگیدن برای ساختن شخصیت و افتخار... این ساده ترین تعبیری است که می توان برای تیم های هندبال و البته بسکتبال مس کرمان به کار برد... تیم هایی که در اولین گام های حرکت خود، نگاه سنگین تخقیر را روی دوش خود کاملا احساس می کردند اما امروز سبکبال در دل ها جای خود را باز می کنند.

امروز این تیم ها سبب شادمانی و افتخار هستند...همان تیم هایی که به سخت ترین شکل ممکن کار خود را شروع کردند اما امروز همه این حق را دارند که خود را در شادمانی و افتخار این تیم شریک بدانند حتی کسانی که در روز اول جز تحقیر چیز دیگری برای این تیم نداشتند و امروز برای دیگران از بابت موفقیت این تیم ها، سهمیه بندی برای میزان شادمانی و تبریک می کنند!

این دو تیم در این فصل ثابت کردند که ساختن و تلاش برای این ساختن به مراتب نتیجه ای بهتر از تخریب و حرکت در مسیر خرابکاری دارد... اینکه تکیه بر خود و اعتماد بر تلاش در درون خانواده، در نهایت فقط در پایان فصل با یک شادی بزرگ تعداد اعضای این خانواده را بیشتر می کند... اینکه احترام انتصابی نیست بلکه اکتسابی است که فقط با یک تلاش صادقانه حاصل می شود.

داستان هندبال و بسکتبال این فصل مس کرمان حتی برای تیم های فوتبال سال های گذشته هم آشنا بود... چه تیم هایی بودند که در ابتدای کار خود با چهره ای زمین خورده تلاش خود را آغاز کردند و برخی به عادت خود چوب و چماق خود را برای تیکه و پاره کردن آن ها تیز کرده بودند اما در پایان فصل جایی برای احترام همیشگی در یادآوری تاریخی برای خود باز کردند و در مقابل چه تیم هایی که با هزینه های هنگفت از ابتدای فصل لباس شیک و عامه پسند بر تن کردند اما در پایان چیزی جز پارگی آن لباس ها در اذهان نماند...

داستان همان قصه اعتماد و تکیه بر کار درست است... کاری که شاید در ابتدا حتی در ظاهر ناامید کننده به نظر برسد و یا یک ناامید سازی کسل کننده برای آن تصویر سازی شود اما در مقابلش این اطمینان باشد که مسیر درست طی شده است و حرکت در این مسیر صحیح آنقدر گام های اطمینان بخش و سلامتی دارد که پس از سنگلاخ های ابتدایی در نهایت به یک مقصد ماندگار چه در ساختن احترام و چه در کسب افتخار می رسد.