بغض مس ترکید و راه نفس باز شد

با 5 گل بغض مس ترکید... بغضی که به شکلی خفه کننده در گلوی این تیم گیر کرده بود و دستانی که بر گردن این تیم مانده بود و اجازه نفس کشیدن به آن را نمی داد...

مس در بازی برابر قشقایی به لحاظ فنی نسبت به چند هفته قبل خیلی تفاوت بزرگی نداشت اما عمده تفاوت تیم با روزهای قبلش در این بود که این بار حسین خانی و پسران مس با خیالی آسوده چرخ مس را به حرکت در آوردند و دیگر نه چوبی لای چرخ مس برای عدم حرکت بود و نه پشت پایی برای زمین خوردن تا از شانس قشقایی در بدترین زمان ممکن به کرمان بیاید و چرخ مس به طور متوالی از روی این تیم رد شود.

بازیکنان مس به خصوص در برابر دروازه حریف بینایی خود را بازیابی کرده بودند و چشمان آن ها زیر باران روزهای اخیر کرمان به خوبی شسته شده بود تا با ذهنی آزاد و تمرکزی بالا دروازه را هدف بگیرند و ثابت کنند آن ها خیلی توانمندتر از این هستند که شش بازی گل نزدن برای خود رکورد بزنند.

همین چشمان باز به میانه های زمین و حتی پائین تر هم کشیده شده بود تا  پاس های عالی مسی ها، در پاس گل عالی دیدنی میلاد محمدی و بازگشت دریبل های عالی نفرات این تیم در حرکت خارق العاده تیکدری برای گل پنجم جلوه کند و بازگشت تمرکز تیم را هم به طور کامل در آن ضربات آخر دقیق کاظمی درک کنیم... درست همانند آن چیزی که از مس به خصوص در نیم فصل اول زیاد دیده بودیم و مدتی بود که با آن در پیراهن نارنجی غریبه شده بودیم.

مس برابر قشقایی همان مس آرزوی کرمان بود... زیبا، بی رحم و هماهنگ... پنج گل برای اثبات شدن این تیم که هنوز اقتدار خود را دارد و اگر گره زدن در کار نباشد مسیر این تیم برای رسیدن به موفقیت بازه باز است.

وقتی مس به طور متوالی تور دروازه قشقایی را به لرزه در می آورد و فریاد شادی ما از ته دل سر داده می شد فقط یک حسرت ته وجود ما را نیشگون می گرفت و آن همان 6 بازی بود که راحت از دست در رفت و به حاشیه هایی امتیاز دادیم که بی رحمانه و در یک جنگ ملال آور برای تیم ساخته شد ولی دیگر هیچکس در کرمان دوست ندارد اثری از آثار آن را ببیند وهر آنچه که می خواهد نظاره کند فقط از دست آنچه باشد که روز سه شنبه سربازان نارنجی پوش در زمین نشان دادند و بس...