پرسپولیس جزای برد نخواستن را دید ، استقلال جزای ذبح بازی زیبا

امتداد هیجان در لیگ برتر باقی ماند و همانند فصل اول لیگ برتر و فصل سوم باز هم سرنوشت قهرمانی لیگ حرفه ای ایران به هفته آخر کشید. در هفته ماقبل آخر لیگ ، دو تیم بزرگ پایتخت هر کدام دو عنصر متفاوت را در بازی خود نشان دادند که در نهایت این دو عنصر به یک هدف ختم می شد و آن پیروز نشدن بود.

استقلال در حالی به فولاد شهر رفته بود که به همراه خود پرچم و تدارکات جشن قهرمانی را هم برده بود. آن ها تا دقیقه 80 بازی نیز به هدف خود رسیده بودند اما یک عامل از درون تیم استقلال مانع از جشن این تیم حداقل به نشانه پیروزی پس از بازی ( و نه قهرمانی چراکه پاس در آنطرف این اجازه را از استقلال گرفت) شد. در روز های اخیر اکثر جراید و شخص امیر قلعه نوعی بار ها به این نکته اذعان کرده بودند که در حال حاظر تنها چیزی که برای آنها اهمیت دارد پیروزی و کسب سه امتیاز است و این یعنی ژنرال آبی ها برای رسیدن به خواسته خود حاظر است از همه چیز حتی بازی زیبا دست بکشد. استقلال بازی با ذوب آهن را مثل همیشه خوب و سر حال آغاز کرد و هیچگاه یک دفاع کننده صرف نبود و اگر تیر دروازه اش به لرزه در آمد چند موقعیت خطرناک را بر روی دروازه حریف ایجاد کرد. فشار آبی ها که یکی از بهترین خط حمله ها را در اختیار دارند ، دفاع اصفهانی ها را نگران می کرد و همین نگرانی بود که استقلال را به گل رساند. مطمئن باشید که اگر استقلال در 20 دقیقه اول بازی ، نمایش بعد از گل را در زمین به نمایش می گذاشت هیچ گاه عنایتی نوزدهمین گل خود را در اصفهان به ثمر نمی رساند.

استقلال پس از اینکه بازی را خوب شروع کرد و متعاقب آن به گل رسید همان هدف از پیش ترسیم شده را اجرا کرد و آن ذبح بازی زیبا برای رسیدن به سه امتیاز بود و نتیجه آن شد که بر استقلال رفت...یک تیم کاملا دفاعی که فقط برای گل نخوردن به شانس و دروازه بان خود تکیه کرده بود. برای پیدا کردن حملات استقلال بعد از به ثمر رساندن گل و قبل از دریافت گل مساوی ، ذره بین هم به شما کمکی نخواهد کرد!

استقلال در دقایق آخر بازی گل تساوی را خورد تا نشان دهد با ذبح بازی زیبا و روی آوردن به عناصر ذکر شده ، این تیم قهرمانی خود را اکنون با یک امتیاز اختلاف با پاس متزلزل تر از همیشه می بیند.استقلال پس از دریافت گل مساوی در همان دقایق اندک نشان داد که اگر می خواست می توانست  در جریان بازی حمله هم بکند. شوت کاظمی مهر تائید این ادعاست. اما قلعه نوعی افسوس می خورد که چرا پس از گل عنایتی و در حالیکه بازیکنان او بازی زیبا را زنده زنده در مقابل چشمان او سر بریدند فقط نظاره گر بود .  

این یک واقعیت است که شانس استقلال برای قهرمانی بیش از سبز قبا ها هست اما به تیم پاس هیچ تیمی به اندازه استقلال نمی تواند در راه قهرمانی کمک کند. آیا امیر قلعه نوعی که یکشبه جزای این بازی کشان را دید باز هم به بازیکنانش در روز بازی با برق اجازه خواهد داد که پس از به ثمر رساندن گل همین قتل را در زمین انجام دهند؟ که در این صورت بزرگترین خدمت استقلال در مقابل پاس و برق شکل گرفته است!

اما سخن گفتن در مورد بازی پرسپولیس در این هفته تکراری ترین کار ممکن است. بازیکنان آری هان دیگر برای پیروزی در بازی های لیگ تلاش نمی کنند و تنها هدف خود را بر روی بازی های جام حذفی گذاشتند. آنها از بازی های لیگ برتر برد نمی خواهند و همین نخواستن است که سبب می شود علی رغم بازی زیبا به گل نرسند و این یک اشتباه بزرگ است.

پرسپولیس که در سه بازی اخیر خود سه مساوی کسب کرده بود می توانست با پیروزی در این بازی ها بر استرس قبل از بازی ، تک حذفی برابر ابومسلم غلبه کند. زمانی که برد نطلبی و پیروزی نخواهی در بطن بازیکنان سرخ پوش نفوذ پیدا کند ، آن زمان تغییر این تفکر برای هان در بازی برابر ابومسلم کاری سخت و دشوار می نماید که شاید حتی بر نیامدنی باشد.

پرسپولیس در دو فصل قبل هم هدف خود را در جام حذفی گذاشت اما به واسطه فشار زیاد برابر استقلال اهواز مغلوب شد. فصل قبل هم آنها تنها به قهرمانی جام حذفی چشم دوختند و همین عاملی شد که در تهران برابر ابومسلم حذف شوند و امسال باز هم تا قبل از شروع بازی با ابومسلم همین مکررات تکرار شده است....آیا سرنوشت پرسپولیس همانند فصل های قبل که جام حذفی تنها هدف آنها بود خواهد شد....؟ مگر خدا رحم کند!