چرا بگوویچ در نیم فصل دوم نمی تواند

قتلگاه برگشت

از شواهد وقرائن اینگونه به نظر می رسد که دوران حضور بگوویچ در کرمان به پایان رسیده است و بعد از اینکه این مربی نتوانست علی رغم حمایت های مدیران مس، در سه بازی اخیر نتایج لازم را بگیرد و با وجود نتایج ضعیف در نیم فصل دوم در این سه بازی نیز فقط دو امتیاز برای مس اندوخته کرد تا صعود مس به لیگ برتر با سقوط این تیم به رده پنجم به شدت با تهدید روبرو شود، در هشت بازی آخر نیم فصل دوم، مس بدون او به راهش ادامه خواهد داد.

همان روزی که بگوویچ در فصل قبل برای هدایت مس انتخاب شد، خیلی ها در تحلیل هایشان بابت این انتخاب عنوان می کردند که بگوویچ شاید فقط یک نیم فصل در مس دوام داشته باشد و تجربه تیم های گذشته او در ده سال گذشته این نکته را نشان می دهد که به همان اندازه که بگوویچ در نیم فصل اول ها در کسب امتیازهای لازم موفق عمل می کند، در نیم فصل های دوم به نوعی عنان کار را خیلی راحت از دست می دهد تا تیم های او همواره در این مقطع به مشکل بربخورند.

هرچند سرنوشت او در فصل قبل فصل مشترکی با مس کرمان پیدا نکرد اما او در 100 کیلومتر آن سو تر در مس رفسنجان دقیقا با همین دنده حرکت کرد و به راحتی صعود مس رفسنجان در نیم فصل اول را در نیم فصل دوم از دست داد و از جالبی روزگار این اتفاق در کرمان هم برای او رخ داد...

بگوویچ اما در این فصل به کرمان آمد و بازهم همان تحلیل برای او ارایه شد...کسانی که دوست داشتند به ماجرای انتخاب بگوویچ برای نیمکت مس خوشبینانه نگاه کنند، این نکته را می گفتند که این پیرمرد کروات فارسی زبان در این فصل برای خود هم که شده است، طرحی نو در کرمان در می اندازد و داستان نیم فصل دومش را در تیم های خود اینبار در مس کرمان متفاوت می کند.

وینگو در نیم فصل اول همانی بود که انتظار می رفت... مس می بایست یکی از مدعیان صعود به لیگ برتر باشد و بگوویچ هم با نتایجی که البته چندان هم مقتدرانه نبودند اما انقدر کافی بودند که مس را در پایان دور رفت در جمع سه تیم بالای جدول قرار دهداما نقطه پرچالش مس و وینگو نیم فصل دوم بود که بازهم وینگو در این مقطع کم آورد و مس آنقدر از کسب امتیاز دور و دورتر شد که همه را به نگرانی و اعتراض کشاند تا جایی که جایگاه وینگو در مس را حالا کاملا لرزان و احتمالا در نقطه پایان قرار داده است.

اینکه چرا وینگو در نیم فصل های دوم همیشه دچار مشکل می شود موضوعی است که حالا کرمانی ها بهتر می توانند در رابطه با آن صحبت کنند... آن ها که با بگوویچ از نزدیک کار کردند حالا به خوبی می توانند بگویند که مشکلات او در کجاها بیشتر نهفته شده است.

1_ وینگوی قصه ما با دل و جان کار می کند... همه آن هایی که از نزدیک با او در کرمان کار کردند می توانند تصدیق نمایند که وینگو از ان دسته مربیانی نیست که در کار بگذارد و از آن فرار کند. او   برای کارش وقت و انرژی می گذارد اما شبیه آن شخصیت کارتونی که البته زیاد هم با وینگو مقایسه می شود، شاید وینگو هم علی رغم انرژی و وقت زیادی که برای کارش می گذارد، با اشتباهات بزرگی که انجام می دهد و البته فکر می کند که آن ها کاملا درست هستند، بدترین نتایج را در پایان حاصل می کند... درست مثل کار او در مس کرمان که بهترین امکانات لازم را در اختیار داشت اما مطابق داشته هایش، حاصل بر نمی داشت و دستورالعمل هایی که به کار می برد، هرچند در برخی مقاطع نتیجه هم می داد اما برای همه روشن بود که حاصل پایانی آنی نیست که منطقی و باب دل همه باشد...

2_ وینگو به این دلیل دستورالعمل هایش با غلط های زیاد همراه می شود که معمولا مشاوره زیادی از اطرافیان خود نمی پذیرد... او معمولا به صورت انفرادی کارهایش را پیش می برد و همین سبب می شود که معمولا در کادر فنی تیم های او چالش زیادی وجود داشته باشد که البته این چالش به تیم های او نیز سرایت می کند. بگوویچ آنقدر متکی به فرد است که حالا در تیم هایش بخواهد نزدیک ترین نفر به خود در بحث فنی را پسرش قرار دهد ولی بهرشکل این خصوصیت اخلاقی وینگو سبب می شود که رفته رفته تیم های او به چالش کشیده شود و نقطه اوج این اثرگذاری در همان نیم فصل دوم خود را نشان خواهد داد.

3_ جالب اینکه تیم های وینگو از نظر فنی اتفاقا در نیم فصل دوم کامل تر و پخته تر فوتبال بازی می کنند... او در فصل گذشته هم زمانی که هدایت تیم مس رفسنجان را برعهده داشت در بازی های پلی آف برابر مس کرمان در هر دو بازی رفت و برگشت سرتر از تیم مس کرمان بود ولی بازی ها را باخت... او در این فصل هم در کرمان در نیم فصل دوم تیم را به نظر فنی ارتقا محسوسی داده بود و تیمش از نظر هجومی برنامه های کامل تری داشت و همین بازی های مس را جذاب تر می کرد. اما باید قبول کرد که در فوتبال ایران و به خصوص در لیگ یک، در نیم فصل های دوم، بازی ها بیشتر از آنکه جنبه های فنی در آن مطرح باشد، جنبه های روحی و روانی مطرح است که البته وینگو در ین بعد ضعف فراوان دارد... در این فصل باشگاه مس برای جبران این نقیصه وینگو حتی یکی از بزرگترین روانشناسان ایران را هم برای تیم فوتبال خود به کار گرفت که البته وینگو نتوانست در تیم خود از توانایی های وی استفاده لازم را داشته باشد.

4_ شاید یکی از دلایلی که وینگو نمی تواند از نظر روانی و شخصیتی تیم های خود را سراپا نگه دارد به جنبه های کاریزماتیک او برگردد... وینگو با اینکه سال هاست که در ایران زندگی می کند اما نتوانسته است با اخلاقیات و روحیات بازیکنان ایرانی خود را وفق دهد. باید قبول کرد که وینگو بلد نیست که در چه زمان تشر و لبخند خود را به بازیکنان ایرانی نشان دهد تا سرانجام او به جایی برسد که همواره چند اخراجی را در نیم فصل دوم در تیم های خود داشته باشد. او از زمانی که هدایت پرسپولیس را بر عهده داشت و در نیم فصل دوم باقری، جمشیدی، امامی فر و... را اخراج همواره در نیم فصل های دوم چنین اتفاقی در تیمش داشته است و جالب اینکه این موضوع در مس این فصل او نیز تکرار شد و این نشان می دهد که بگوویچ مدیریت تیم های خود در نیم فصل دوم را از دست می دهد. بگوویچ که علاقه ای برای یادگیری این موضوع نشان نداده است زین پس هم دیگر این موضوع را یاد نخواهد گرفت.

5_ وینگو به طور کلی مربی صادقی است و اتفاقات یکی از جنتلمن های حاضر در فوتبال ایران محسوب می شود و برخورد اجتماعی او بسیار خوب و منطبق بر شخصیت یک مرد کامل است. یکی از افتخارات او این می باشد که در بازی های پشت پرده فوتبال ایران حضور ندارد و برای مثال هیچگاه با دلال ها برای جذب بازیکن صحبت نمی کند. این البته بسیار خوب است که بگوویچ با صداقت و پاکی کار خود را جلو می برد اما شاید همین بی خبری زیاد از احوالات پشت پرده است که سبب می شود او در نیم فصل های دوم برای تقویت تیمش اصولا سرش کلاه رود... دقیقا فصل قبل نیز بگوویچ در نیم فصل دوم برای تقویت تیم مس رفسنجان اقدام کرد و با جذب چند بازیکن مصدوم تیم خود را در راه عکس حرکت داد...این اتفاق امسال هم برای او رخ داد و او که مسئول مستقیم جذب بازیکن در نیم فصل دوم برای تیم مس بود، نتوانست در این زمینه خیلی خوب گام بردارد. به غیر از سعید دقیقی که باشگاه مس برای جذب آن اصرار زیادی داشت, سایر نفراتی که در نیم فصل به مس آمدند و با نظر بگوویچ جذب این تیم شدند، تاکنون نتوانستند تا اینجای بازی ها فایده زیادی برای تیم مس داشته باشند و متاسفانه این اتفاق دامنه داری است که در تیم های بگوویچ در نیم فصل های دومش رخ داده است و یکی از ضعف های او در این مقطع نیز همین بوده است.

6_ در کل بگوویچ از نطر فنی یک مربی سطح بالاست که در زمینه اعتماد به جوانان و کشف آن ها نیز یک استاد است. تیم های او در مقاطعی که بحث نتایج بیشتر بر اصول فنی است، یعنی بیشتر در نیم فصل های اول خیلی خوب نتیجه میگیرند اما در زمان هایی از فصل که بحث های دیگر بر اتفاقات فنی می چربد و مسائلی مثل جنبه های روحی و روانی مطرح می شود بگوویچ ناتوان نشان می دهد و این است رمز ناکامی های بی پایان بگوویچ در همه این ده سال اخیر که بازی های دور برگشت را قتلگاه خود می کند.

تیم فوتبال مس در انتظار تصمیمات جدید

افت 5 امتیازی مس نسبت به دور رفت

تیم فوتبال مس کرمان با تساوی برابر گل‌گهر سیرجان هرچند هنوز شانس بسیار زیادی برای صعود به لیگ برتر در اختیار دارد، اما با سقوط یک پله‌ای و رسیدن به رده‌ی پنجم جدول، به شدت هواداران و مدیران باشگاه را بابت روند حرکتی خود نگران کرده است.

البته این نگرانی کاملا به جاست چراکه قرار بود مس در دور برگشت در کسب امتیاز ثبات بیشتری داشته باشد و امتیازهای از دست رفته نیم فصل اول را در دور برگشت جبران کند، اما وینگو بگوویچ در حالی که سطح فنی تیم خود را نسبت به دور رفت بهبود بخشید اما در کسب امتیاز و نتیجه با یک افت واضح روبرو شده است.

مس از یازده بازی دور برگشت خود، 5 تساوی و سه شکست و تنها سه برد را در پرونده‌ی خود ثبت کرده است که این تیم را در رده‌ی نازل دوازدهم در جدول در دور برگشت بازی‌های لیگ یک قرار داده است.

این در حالی است که مس در همین مقطع از دور رفت از یازده بازی خود 6 برد، یک تساوی و 4 شکست را در کارنامه داشت که البته این نتایج در همان زمان هم خیلی درخشان محسوب نمی‌شد و افت امتیازی مس از آن مقطع در واقع جای نگرانی را به حق در بین مسی‌ها باز نگه می‌دارد.

باشگاه مس که به طور قاطع در هفته‌های پیش از وینگو حمایت کرده بود و به نوعی فرصت و دست باز را در اختیار این سرمربی قرار داده بود تا روند افت مس را متوقف کند، حالا در این زمینه تصمیم‌گیری‌های جدیدی در سر دارد که ظرف یکی، دو روز آینده این تصمیمات نهایی می‌شود.

اینکه مس با وینگو ادامه می دهد یا خیر بستگی به آخرین تصمیم‌گیری‌های فنی باشگاه دارد و البته طبیعی است که باشگاه مس در این شرایط ادامه‌ی کار تیم خود بدون وینگو و با نام‌های جدید را هم مد نظر داشته باشد که باید ظرف امروز و فردا منتظر بود و دید که تکلیف نیمکت مس به چه صورت خواهد شد.

مس با بگوویچ فوتبال بازی می کند اما نتیجه نمی گیرد

تحقق یک پیش بینی تلخ در نیم فصل دوم برای مس

مس سال 94 را با غمی بزرگ به پایان رساند و زمانی که جایگاه چهارمی خود در جدول لیگ یک را هم از دست رفته دید، حالا باید سال 95 را با استرس و البته نگرشی نو آغاز کند تا مگر اینکه در دو ماه اول سال جدید و در هشت بازی باقی مانده لیگ یک، با صعود به لیگ برتر، جبران همه سال 94 خود را انجام دهد.

حالا کرمانی ها و هواداران مس بیشتر از هر زمانی نیاز به یک شوک روحی دارند... آن ها تا دقیقه 85 بازی با گل گهر هم کاملا مستعد بودند تا با یک سه امتیاز از کمای باخت بازی با مس رفسنجان خارج شوند اما بازهم یک ضربه ایستگاهی برروی دروازه مس، مثل همیشه حال مس را بد کرد و این تیم با تکراری ترین گل ممکن سه امتیاز خود را از دست داد تا نقطه پایانی خود را در سال 94 به شکل غم انگیز بگذارند.

کرمانی ها در کما ماندند تا ببیند در تیم مس مدل 95 چه اتفاقاتی رخ می دهد تا ضربان قلب آن ها را به یک ریتم مناسب برساند... البته که همه در این شرایط برای دادن شوک تغییر در کادر فنی را مد نظر قرار می دهد و البته اجتماعی ترین نظر نیز همین است که بگوویچ از کار برکنار شود.

البته وینگو زمانی که طبق عادت مالوف خود بازهم نیم فصل دوم را قتلگاه امتیاز تیم های خود دید و در مس کرمان هم در نیم فصل دوم همانقدر امتیاز گرفت که تمامی تیم های سابق او در نیم فصل های دوم امتیاز از دست دادند و راه موفقیت خود را سد کردند، باید هم انتظار این اجماع عمومی علیه خود را داشته باشد.

بگوویچ حداقل امتیاز ممکن را در نیم فصل دوم با مس گرفت تا به طور طبیعی خود را در مظان بدترین نگاه ممکن قرار دهد و از آنجا که اکثر بازی های مس نیز به طور مستقیم پخش نمی شود و ملاک ارزیابی مس برای عموم نیز نتایج این تیم شده است، به طور طبیعی بگوویچ متهم اول این نتایج بد و گزینه اول برای برکناری و ایجاد شوم در تیم است.

اما همه آن هایی که بازی های مس را به خصوص در نیم فصل دوم که مقطع دامنه دار افت نتایج تیم مس شده است، مشاهده کرده اند، کاملا به این موضوع اعتقاد دارند که مس حتی در بازی هایی که شکست خورده است، به مراتب سطح فنی بالایی در بازی ارایه کرده است و مشکل این تیم عدم استفاده از برتری خود در بازی هایش است.

البته بهبود بازی های مس در بعد فنی بازهم بگوویچ را مبری از اشتباهات و انتقادات نمی کند و همینکه بگوویچ بازهم همانند همیشه در نیم فصل دوم نمی تواند تیم خود را از نظر روانی آنقدر محکم کند که از برتری خود در زمین سود ببرد دقیقا به نیمکت این تیم برمی گردد و بازهم همینکه مس به صورت پیاپی از یک شیوه گل دریافت می کند، در کنار همه ضعف های فردی بازیکنان مس که فوبیای ضربه آزاد پیدا کرده اند، ضعف سرمربی تیم نیز هست که در تمرینات نمی تواند این مشکل عمده تیم خود را رفع کند.

بگوویچ تقریبا همه امکانات لازم در کرمان را داشت تا طلسم ناکامی های خود را در لیگ یک و به خصوص در نیم فصل دوم بشکند. او هم نفرات تاپ و دسته اول در لیگ یک داشت، هم امکانات سخت افزاری لازم برای کسب نتیجه را در دست می دید و هم حمایت همه جانبه باشگاه در سخت ترین شرایط را برای خود می دید تا نتیجه لازم را بگیرد. و شاید به همین خاطر بود که بیشتر از تیم مس، شخص بگوویچ بود که به کسب نتیجه در نیم فصل دوم لیگ یک نیاز داشت.

اما وینگو به عنوان نفر اول کادر فنی مس بازهم یک نتوانستن در کار خود دید و علی رغم همه تلاشی هم که انجام داد، مطابق همه پیش بینی ها بازهم در بازی های دور برگشت و در مقطعی حساس به نوعی نتوانست تیم خود را جمع کند همانطور که تیم های قبل خود را نتوانست و البته این نتوانستن ها دلایل خاص خود را دارد که قطعا باید توسط شخص وینگو و مخاطبانش به دقت بررسی شود.

البته بازهم تاکید می کنیم که سیبل کردن وینگو اصلا درست و منطقی نیست و این تیم مس است که در زمین بازی دچار مشکل شده است و علی رغم همه امکانات لازمی که برایش فراهم شده است، نمی تواند در زمین بازی برتری خود را تثبیت کند.

اتفاقا در مقام دفاع از وینگو باید بگوئیم که سرمربی مس مطابق نظرات انتقادی که در نیم فصل اول به او وارد شد، در نیم فصل دوم پتانسیل های فنی تیم خود را بیشتر آزاد کرد و فوتبال مس در نیم فصل دوم به مراتب چشم نوازتر هم بود و در بازی هایی مثل مسجد سلیمان، مس رفسنجان و همین گل گهر، تیم مس مطابق سیستم و نظرات بگوویچ اتفاقا فوتبال بسیار خوبی بازی کرد و تنها روی اشتباهات فردی بازیکنانش چه در پذیرفتن گل و چه در گلنزنی بود که تمیش به مشکل خورد و در این مواقع واقعا بی انصافی است که اشتباهات فردی بازیکنان را تمام و کمال به گردن بگوویچ بی اندازیم.

اگر بخواهیم منصفانه به عملکرد بگوویچ در همین نیم فصل دوم نگاه کنیم باید اذعان کنیم که تیم او از نظر فوتبالی، کاملا نمره قبولی می گیرد اما از نظر تجربی بازهم بگوویچ در کسب نتیجه در نیم فصل دوم ناکام است و به همین خاطر سرنوشت تلخ مس با بگوویچ کاملا قابل پیش بینی است... با وجود اینکه بگوویچ تیم خود را از نظر فنی در سطح مطلوبی نگه داشت و شاید دلیل اعتماد باشگاه مس به وی بر اساس همین موضوع بوده است، اما بگوویچ در بعد دیگر ماجرا که کسب نتیجه بود، عملا ناکام مانده است و از همین حیث ادامه کار او با تیم فوتبال مس خیلی به مصلحت طرفین نخواهد بود چراکه بگوویچ هنوز مشکل خود در نیم فصل های دوم را پیدا و البته رفع نکرده است.

شیطان استرس بر فرشته عقل مس مسلط نشود

گوهر سه امتیازی از سیرجان

مسی ها در حالی عصر فردا راهی سیرجان می شوند که خیلی خوب می دانند از این بازی فقط یک چیز می خواهند و آن سه امتیاز است...

با توجه به اتفاقاتی که در بازی قبل مس برابر مس رفسنجان رخ داد، فقط یک موضوع می تواند آن شکست دردناک را برای مسی های کرمان درمان کند و آن کسب گوهر سه امتیازی از سیرجان و برابر گل گهر است.

کرمانی ها که حالا متوجه شدند در دور برگشت حتی برادر آن ها نیز یک امتیاز را به راحتی کف دستشان نمی گذارد، البته در سیرجان و برابر گل گهر کار بسیار سختی دارند و اصلا نباید تصور کنند که جبران مافات آن ها به راحتی انجام می شود.

مسی ها البته خیلی خوب هم متوجه شدند که در داربی های استانی این فصل خود نیز کارشان بیش از بازی های دیگر مشکل است و این اتفاق قطعا در بازی بعد برابر گل گهر سیرجان نیز تکرار می شود به خصوص اینکه شاگردان مجید نامجو مطلق نیز در دوران خوب خود به سر می برند و هفته پیش نیز بازی خوبی برابر پاس در همدان انجام داده بودند.

قطعا نامجو مطق به همراه شاگردانش خیلی دوست دارند که بغض کرمانی ها را تداوم دهند و به نوعی پرونده صعود مس را در برابر تیم خود ببیندند...

اما از سوی مقابل کرمانی ها بعد از باخت دردناک هفته قبل خود برابر مس رفسنجان که با اشتباهات مهلک خودی ثبت شد، همگی از جبران در بازی بعد می گفتند. آن ها البته می دانند علاوه بر جبران باخت هفته قبل، اگر در این بازی خارج از خانه به امتیاز کامل نرسند، صعود خود را هم تحت تاثیر اتفاقات بسیار نامطلوب قرار می دهند و سال خود را هم به شدت سیاه تمام می کنند... کرمانی ها که از همه این مصایب گریزان هستند، فقط با سه امتیاز بازی با گل گهر است که می توانند سپری برابر همه این ماجراها قرار دهند.

البته کرمانی ها در این بازی اصلا نباید شیطان خشم و استرس را بر فرشته عقل خود مسلط ببینند و انگیزه های بیش از حد آن ها برای جبران، عاملی شود که بازهم با چشمانی بسته، اشتباهات فردی خود را همانند بازی قبل در خدمت حریف قرار دهند.

فراموش نکنیم در دنیای فوتبال تیم های بسیار باانگیزه که به نیت جبران نتیایج قبل خود به میدان رفته اند، بیشتر در معرض اشتباهات فردی و از دست دادن نتیجه بوده اند... واضح ترین نمونه آن تیم ملی ترکیه در بازی های مقدماتی جام جهانی قبل بود که زمانی در سوئیس با اشتباهات فردی خیلی راحت بازی را به حریف واگذار کرد، برای بازی برگشت خیلی هم قسم شدند و برای جبران مافات لحظه شماری می کردند.... انگیزه زیاد بازیکنان این تیم حتی در خواندن سرود ملی این کشور هم مشهود بود اما باش روع بازی یک پنالتی اخراج در دقیقه 5 بازی نشان داد که گاهی انگیزه های زیاد برای جبران اشتباه کار دست یک تیم می دهد...!

حالا مسی ها نیز که خیلی برای جبران در این بازی انگیزه نشان می دهند و از برنامه مفصل برای جبران مافات در این بازی سخن می گویند، باید خیلی مراقب باشند که انگیزه های بالای خود را در اختیار حریف نگذارند و با یک بازی هوشمندانه سه امتیاز حساس و فوق العاده حیاتی خود از این بازی را کسب کنند.

باید دید وینگو بگوویچ در طول هفته گذشته توانسته است ریکاوری روحی را در تیم خود انجام دهد و بازیکنان خود را در شرایط مسابقه مهم این هفته خود قرار دهد.

همه از سفره صعود بهره‌مند می‌شویم

ضرر همگانی از یک نرفتن

قصه مس در پایان این فصل از رقابت‌های لیگ برتر یا شیرین می‌شود و یا تلخ و حالت سومی برای این داستان وجود ندارد... این تیم اگر موفق شود به لیگ برتر صعود کند که کار کارستان خود را انجام داده است و اگر در روز آخر بازی ها جشن صعود مس به لیگ برتر برپا نشود، یک پایان تلخ، تلخی بی‌پایانی را هم برای کرمانی‌ها به یادگار می‌گذارد.

قصه مس امروز نویسندگان بزرگ و کوچک زیادی دارد... همه آن‌هایی که می‌توانند در سرنوشت مس بنا به فراخور وظیفه‌ی خود نقشی داشته باشند و اگر این نویسندگان می‌خواهند که قلم آن‌ها در روز آخر، شادی بزرگ را ثبت کند، باید امروز قلم خود را برای یک تلاش صادقانه تیز کنند.

از تیم داخل زمین گرفته تا همه‌ی آن‌هایی که تلاششان بیرون از زمین برای مس اثر مستقیم دارد تا هواداری که برروی سکو چشم انتظار اتفاق بزرگ است... همه به خوبی بر یک نکته اشتراک نظر دارند و آن اینکه اگر مس به لیگ برتر صعود کند، نفع آن شامل حال همه خواهد شد...

با صعود مس به لیگ برتر سفره‌ای پربرکت پهن می‌گردد که سهم همه‌ی افراد کنار آن، کاسه‌ای پر از شادمانی و البته نفع کاری است... از همین بازیکنان داخل زمین گرفته که اگر با مس به لیگ برتر صعود کنند، سرنوشت فوتبالی خود را به گونه‌ای دیگر رقم می‌زنند تا با عدم رخ دادن این اتفاق... قطعا اگر مس به لیگ برتر صعود کند، حواس تیم‌های بزرگ به سمت بازی آن‌ها در همین فصل گذشته جلب می‌شود و بازار آن‌ها حسابی داغ می‌شود... همین بازیکنان اگر با مس لیگ برتری شوند، قطعا علاوه بر همه‌ی پاداش‌هایی که در این فصل می‌گیرند، چند صفر کله گنده‌ی دیگر در قرارداد فصل بعد خود به عنوان بازیکن لیگ برتری، در هر تیمی که بروند اضافه خواهند کرد چرا که آن‌ها شایستگی بازی در لیگ برتر را با لیگ برتری کردن مس پیدا می‌کنند. از همه‌ی این‌ها گذشته آن‌ها با رقم زدن این اتفاق، به صورت ابدی نام خود را در فوتبال کرمان و مس ثبت می‌کنند و برای همیشه پایگاهی از جنس نارنجی خواهند داشت...درست همانند اتفاقی که برای مربیان این تیم هم رخ خواهد داد...

اما برای یک لحظه تصور تلخ عدم صعود را در ذهن متصور شویم... قطعا تلاش 40 هفته‌ای این بازیکنان کمتر یادی در ذهن خواهد داشت و بازار این بازیکنان با وجود شایستگی‌هایشان از سکه می‌افتد و با لیگ برتری نشدن مس، خیلی از این بازیکنان همچنان بازیکن درجه‌ی چند در فوتبال ایران باقی می‌مانند آن هم علی رغم اینکه شایستگی بیشتری دارند.

صعود مس بر کار همه‌ی عوامل ورزشی و حتی غیر ورزشی کرمان اثر گذار خواهد بود... از هیات فوتبالی که بازهم می‌تواند در لیگ برتر هنر خود را نشان دهد تا اداره‌ی ورزشی که با لیگ برتری شدن مس کلی امکانات جدید برای تجهیز ورزش کرمان به خصوص در رشته‌ی فوتبال پیدا می‌کند... جای شکی نیست که با عدم صعود مس به لیگ برتر شاید ضرر این نهادها کمتر از ضرر خود مس نباشد... در چنین شرایطی تصور کنید که با لیگ برتری شدن فوتبال کرمان، بازهم استان هشت شخصیتی فزون‌تر پیدا می‌کند و بازهم احترام استان کرمان با فوتبالش در تمام کشور صد چندان می‌شود...

دیگر نیازی نیست که بگوئیم لیگ برتری شدن مس در بعد رسانه‌ی استان، اقتصاد آن، و حتی فرهنگ کرمان چه اثرات مثبتی دارد که همه در گرو صعود مس به لیگ برتر است و با عدم رخ دادن آن نه فقط باشگاه مس که کل استان یک ضرر هنگفت را دچار می‌شود...از همین روست که همه‌ی دل‌ها باید در این 9 هفته در جهت آسفالت مسیر مس یکی شود و از مربی، بازیکن، مدیران و... گرفته تا هرکسی که در کرمان می‌خواهد از سفره صعود بهره‌مند شود، با تمام وجود دل‌ها را یکی کنند و بدانند با هزینه و زحمتی که مس در این فصل مرتکب شده است، همه می‌توانند بهره‌ای بی‌پایان ببرند البته اگر فقط امروز را نبینیم و به فکر منافع یومیه نباشیم و کمی حرفه‌ای تر به ماجرا نگاه کنیم.

یک نکته قابل توجه از دربی‌های استان هشت

خودزنی نیست ولی خود بدی چرا!

اینکه دربی مسی‌های کرمان و رفسنجان در زمین بازی به صورت کاملا جوانمردانه برگزار شد و هر دو تیم مرد و مردانه جنگیدند و برابر یکدیگر پا پس نکشیدند بسیار جای تقدیر دارد و کرمانی‌ها باید به رفسنجانی‌ها بابت پیروزی که با زحمت در زمین کسب کردند تبریک بگویند همانطور که در بازی رفت اتفاق مشابهی برای کرمانی‌ها در زمین رفسنجان رخ داد و این از جذایبت‌های زیبای فوتبال است که مردمان یک خطه را در یک نبرد بدون خشونت ولی مردانه برابر یکدیگر قرار می‌دهد.

اما صحبتی که در پایان این بازی بیشتر از برد و یا باخت در ذهن همه حتی غیر کرمانی‌ها بر زبان می‌رفت این بود که آیا برادران مسی در این بازی دست به خودزنی زدند؟! و این پیروزی مس رفسنجان بر مس کرمان در پایان فصل سبب نمی‌شود که مس کرمان از صعود به لیگ برتر بازبماند؟!

قطعا اگر غیر از این بود، خودزنی بزرگی صورت گرفته بود و اگر رفسنجانی‌ها برای دادن بازی به کرمان می‌آمدند، روح بزرگ جوانمردی فوتبال خدشه برمی‌داشت و آن زمان بی‌شک تمام مس شکست خورده بود اما همینکه بازهم برادران فوتبالی مس ثابت کردند که نتیجه‌ی بازی آن‌ها فقط در زمین مسابقه رقم می‌خورد و همانند همه‌ی بازی‌های آن‌ها، اتفاقات فوتبالی‌ است که نتیجه را در پی خود دارد، بدون شک مس را برنده‌ی این بازی می‌کرد.

اما فراتر از این صحبت‌ها، هر زمان بحث تقابل کرمانی‌ها با یکدیگر به خصوص در یک عرصه‌ی کشوری پیش می‌آید، یک بحث فرهنگی و ریشه‌دار ورد زبان‌ها و ملکه‌ی ذهن‌ها در کرمان می‌شود... همان بحث تلخ خود بد بودن کرمانی‌ها با یکدیگر و آبی که از این جریان در آسیاب غیر کرمانی‌ها ریخته می‌شود.

اینکه اهالی استان کرمان هر زمان بحث رقابت جوانمردانه میان‌شان مطرح می‌شود، بدون کوچکترین اغماضی برابر یکدیگر قرار می‌گیرند یک بحث است اما اینکه اهالی استان هشت با خشمی افزون بابت این رقابت‌ها به یکدیگر نگاه می‌کنند بحث دیگری است!!

همین چندی پیش بود که یک اتفاق جالب برای کرمانی‌ها، حتی موجب تعجب پایتخت نشین‌ها شده بود... یکی از تیم‌های فوتبال از همین شهرستان‌های کرمان در یک رقابت کشوری حاضر بود و اتفاقا در گروهی قرار گرفته بود که یک تیم از شهر دیگر کرمان نیز در آن قرار داشت... یکی از این تیم‌ها سه بازی متوالی را باخت و ترجیح داد دیگر در رقابت‌ها شرکت نکند اما در واکنشی عجیب به فدراسیون اعلام کرد که فقط برابر همان تیم دیگر استان کرمان بازی خواهد کرد و با تمام قوا در آن بازی به میدان می‌رود!!!

یعنی تیمی از همین استان برابر همه رقیبانش می‌بازد اما به تیم هم استانی خود که می‌رسد آنقدر انگیزه پیدا می‌کند که آن دیدار برایش حکم فینال بازی‌ها را دارد که قصد می‌کند با تمام قوا در آن به میدان رود و انگیزه‌های شخصی خود را، عاملی در جهت اهداف سایر رقیبان کند.

در کنار آن رقابت مردانه جذاب، این موضوع خشم بی‌دلیل کرمانی‌ها از یکدیگر که حاصل همان تفکر خودبد اندیشی است، بسیار دردناک و البته قابل تامل است... جالب اینکه مس کرمان تنها دو بازی خانگی خود را در این فصل باخته است که هر دو دیدار برابر گل گهر سیرجان و مس رفسنجان، یعنی هم استانی‌های خود بوده است و جالب‌تر اینکه هر دوی این تیم‌ها معمولا در بازی‌های خارج از خانه‌ی خود بازنده بوده اند و از سوی دیگر مس کرمانی که در خانه حریفان برای کسب نتیجه مشکل دارد، در رفسنجان اولین پیروزی خارج از خانه‌ی این فصل خود را رقم می‌زند....!

فراموش نکنیم که مربی یکی از همین تیم‌ها بعد از برد تیمش برابر مس در کرمان به سرعت این پیروزی را به فوتبال استان کرمان تبریک می‌گوید و با این صحبت خود اینگونه القا می‌کند که تیم فوتبال مس کرمان به نوعی مقابل فوتبال استان بوده است تا همراه با آن تا به نوعی خشم و یا حتی کینه‌ی خود را از فوتبال مس کرمان نشان دهد!!

بازهم تاکید می‌کنیم که داشتن انگیزه‌های مضاعف برای این بازی‌ها اصلا موضوع مضموم و ناپسندی نیست اما نکته‌ی ناراحت کننده این خشم فروخورده‌ای است که اهالی کرمان از یکدیگر دارند و آن را در خدمت رقبا به کار می‌بندند...

بیائیم به این فکر کنیم که هنوز از هم گروهی یکی از تیم‌های کشورمان با سه تیم دیگر عربی می‌ترسیم چراکه می‌دانیم در روز آخر این بازی‌ها، همکاری این تیم‌های عربی است که سرنوشت صعود گروه را رقم می‌زند و مهربانی این تیم‌های قوم و خویش با یکدیگر کاملا قابل پیش‌بینی است... هرچند اینجا کسی به هیچ وجه توقع همکاری تیم‌های کرمانی با یکدیگر را ندارد اما این توقع نیز وجود دارد که تیم‌های کرمانی حداقل با همان انگیزه‌ای که به مصاف یکدیگر می‌روند، با همان انگیزه‌هم برابر سایر رقیبان غیر کرمانی بازی کنند که در این صورت شک نکنید تمامی تیم‌های ورزشی کرمان خیلی سریع‌تر از آنچه که فکر کنید در سطح اول ورزش کشور، قهرمانی کسب می‌کنند!!

90 دقیقه برای فراموشی برادری

مرموز مثل ال مسینو

دربی‌ها همیشه امتیازی فراتر از سه دارند و هرچقدر هم با دلیل و منطق بخواهید آن را جزو بازی‌های سه امتیازی قرار دهید، بازهم مرغ این بازی پای خود را برخلاف این منطق، یک می‌کند...!

چند سالی می‌شود که بازار یک دربی در فوتبال کرمان حسابی داغ شده است و آن مصاف‌های گاه و بی‌گاه تیم‌های مس در کرمان و رفسنجان است... روزی همگان فهمیدند که مصاف این دو تیم همیشه مرموز و حساس است که تیم مس رفسنجان با تاکتیم اسب تروا، مس کرمان را در سال 87 در جام حذفی حذف کرد و در روزی که همه فکر می‌کردند برادر کوچکتر برابر برادر بزرگتر خود از پیش حذف شده است، اما رفسنجانی‌ها در زمین چنان کشیده‌ای در گوش مس بزرگتر زدند که هنوز جای آن به سرخی می‌زند!

از آن روز بود که کرمانی‌ها فهمیدند برابر مسی‌های دیگر اصلا و ابدا نباید خود را از قبل برنده‌ی این بازی خانوادگی بدانند... حتی مس سرچشمه هم در زمان حیاتش و بازی در لیگ برتر، این درس را برای مسی‌های کرمان تکرار کرد و با شکست دادن این تیم در جریان بازی‌های لیگ برتر آن هم در ورزشگاه باهنر، نشان داد بازی مسی‌ها اصلا شوخی جالبی برای فرزند اول این خانواده نیست و آن‌ها باید این بازی را حسابی جدی بگیرند.

جدا از برد و باخت‌های داخل زمین بازی‌های خانوادگی مس، کری‌ها و حواشی خاص این بازی‌ها همیشه توجه برانگیز بوده است و بازی‌های مختلف نارنجی‌ها کم حاشیه نداشته است و این نشان می‌دهد که نبردهای خانوادگی همیشه به مراتب سنگین‌تر از آن چیزی است که اهالی محل در بیرون از خانه در فکر دارند...!

اما شاید خاطره‌انگیزترین بازی دو تیم در همه‌ی سال‌های گذشته و سال‌های آتی همان دو بازی پلی‌آف فصل قبل باشد که دو تیم را در بد نقطه‌ای بهم رساند... بازی حذفی که جزو اولین مصاف‌های دو تیم در این دربی خاص استان کرمان محسوب می‌شد و آنقدر حاشیه و جذابیت داشت که برای همیشه از بازی "ال مسینو" کرمانی‌ها یک بازی با شرایط خاص بسازد.

هرچند هنوز که هنوز است خیلی‌ها بر این باورند که بازی خانوادگی دو تیم نتیجه‌اش در جایی خارج از زمین ثبت می‌شود اما فقط کافی است بیاد بیاوریم که مسی‌های رفسنجان بعد از همین باخت دور رفت خود به برادران کرمانی، در حد شکست در فینال جام جهانی ناراحت و اندوهگین بودند و این نشان می‌دهد برای آن‌ها چه بازی حیثیتی و مهمی از دست رفته است.

قطعا شرایط "ال مسینو" فردا نیز به همین شکل است... مسی‌های رفسنجان که کاملا اوج گرفته‌اند و حالا حتی گوشه چشمی به بالای جدول و حتی صعود به لیگ برتر دارند، خیلی دوست دارند در بازی بزرگ و خانوادگی خود این اتفاق را رقم بزنند... آن‌ها به طور قطع و یقین عصر فردا برای بفرما زدن به مس کرمان برای رسیدن به بالای جدول به باهنر نخواهند آمد و بازی عصر فردا یک نبرد خانوادگی حیثیتی و کاملا مردانه خواهد بود.

از سوی دیگر مسی‌های کرمان که دیگر به اندازه کافی امتیاز از دست داده‌اند، کاملا می‌دانند فارغ از حساسیت این بازی، بیشتر از هر تیمی نیاز به سه امتیازی بازی این هفته خود دارند. مس کرمان در برابر برادر کوچکتر خود اصلا نباید بازی را ساده تصور کند و باید با تمام توان این دربی را به سود خود خاتمه دهد تا یکی از بازی‌های شش امتیازی این فصل را به سود خود خاتمه دهد.

قطعا وینگو بگوویچ با شناختی که از مربی هموطن خود برروی نیمکت حریف دارد، به بهترین شکل ممکن تیم خود را راهی زمین خواهد کرد و قطعا نارنجی‌های کرمان نیز به خوبی می‌دانند که هواداران و مردم شهر آن‌ها یک انتظار بزرگ از آن‌ها دارند و آن فقط سه امتیاز دربی ال مسینو می‌باشد.

فرزاد پویول‌خانی 35 ساله شد

تولدت مبارک نارنجی‌پوش با تعصب

تازه به جمع بیست‌ ساله‌ها پیوسته بود که ثابت کرد در فوتبال بزرگ شده است... روزی که پنالتی او در بازی با برق تهران حکم مرگ و زندگی را برای مس کرمان داشت... همان روزی که همه‌ی باتجربه‌ها از زدن این پنالتی کنار کشیدند تا فرزاد حسین‌خانی جوان با گل کردن همان پنالتی و ماندن مس در لیگ یک، نامش را با این تیم گره بزند...

در فوتبال دنیا هستند بازیکنانی که خود را نماد یک تیم می‌کنند. همان بازیکنانی که هواداران به آن‌ها وفادار می‌گویند و بردن نام‌شان، فقط یک پیراهن را در ذهن شما تداعی می‌کنند... همانطور که نام توتی پیراهن رم، پویول لباس بارسا و نام جرارد قرمزی لیورپول را به خاطر شما می‌آورد در ایران هم هر زمان نام فرزاد حسین‌خانی بیاید شما محکوم هستید که فقط مس را در ذهن مرور کنید... و چقدر از این دست بازیکنان که نماد باشگاه‌شان می‌شوند در فوتبال ایران کم است و اگر فرزاد حسین‌خانی و ابراهیم صادقی سابقه‌ی حضور در تیم‌هایشان به بالاتر از ده سال می‌رود، حتما فوتبال‌شان فلسفه‌ای خاص داشته است.

اما برای همه‌ی آن‌هایی که مس کرمان را دوست دارند، قطعا در گنجینه‌ی افتخارشان شماره‌ی هشتی وجود دارد که برایشان نماد تعصب به مس شده است... شماره‌ی هشتی که بیشتر از ده سال است تکان نخورده است و موزه‌ای برای مرور تمام حسین‌خانی‌های تاریخ مس شده است و از همین روست که کاپیتان آن‌ها فرزاد پویول‌خانی آن‌ها شده است.

از حسین‌خانی جوانی که آخرین بازمانده از نسل تیمی شد که هر یازده نفر آن کرمانی بودند تا حسین‌خانی باتجربه‌ای که بازوبند کاپیتانی را به اسم خود کرد و با بزرگتری‌اش خیلی از مشکلات داخل و بیرون از زمین را حل کرد. وقتی انواع و اقسام مربیان با گرایش‌های مختلف رفتاری از نادر دست‌نشان گرفته تا ابراهیم قاسمپور و بوناچیچ و بلاژویچ و حتی همین وینگوی فارسی زبان، همه از نقش تمام وکمال  لیدری کاپیتان حسین‌خانی در زمین و بیرون از زمین تقدیر می‌کنند، حتما شایستگی در پشت همه‌ی رفتارهای شما بوده است.

حسین‌خانی مثل هر قهرمان داستانی البته چالش‌های تلخ هم داشته است و در داستان ماندگار او و مس، بود روزهایی که اخم او و مخاطبانش چه از روی سکو، یا اطاق مدیریت و یا حتی نیمکت مربی‌ها در هم کشیده شود... اما نکته‌ی مثبت فرزاد شهر کرمان بازگشت‌های به موقع اوست که سبب می‌شود رفتن برایش بی‌معنا شود... درست خصلتی همانند همه‌ی آن‌هایی که می‌خواهند ماندگار شوند... مثل علی دایی که هر زمان شما فکر کنید به آخر خط رسیده است تازه نقطه‌ی شروعی را برای خود استارت می‌زند، هر زمان هم همه حکم به پایان رابطه‌ی حسین‌خانی و مس دادند، بازگشت‌های طلایی شماره هشت در زمین همه را به وجد می‌آورد.

شاید راز ماندگاری حسین‌خانی نارنجی پوش همین نازک نارنجی نبودن او بوده است که همیشه از هر زمان که ارتباطش با مس به باریکی مو رسید، آن را با تلاش خودش تبدیل به اتوبانی کرد تا بازهم در قلب مس که حالا قلب حسین‌خانی شده است، جای امنی داشته باشد.

فراموش نکنیم که این اتفاق به خصوص در فوتبال پر از آلودگی ما اتفاق کوچکی نیست... این اتفاق عشق نام دارد که نشانی از آن را در فوتبال ما باید در همان افسانه‌ها و کنار همان قصه‌های لیلی و مجنون دنبال کنیم اما امثال حسین‌خانی ثابت کردند که می‌شود عاشق تیمت بود و عاشقانه برایش تلاش کنی... نزدیک به پانزده سال ماندگاری در یک تیم و ثبت همه خاطراتی که سرانجامش به شیرینی می‌رسد کار بزرگی است و شایسته تقدیر.

و امروز که تولد شماره هشت ابدی تیم است باید از او تشکر کنیم و بگوئیم ممنون کاپیتان برای نمادی که در مس ساختی... متشکریم از همه‌ی غیرتی گذاشتی که حالا ستون تیم ما شده است... قدر تو را می‌دانیم چراکه تو قدر مس را می‌دانی... تولدت مبارک شماره هشت با تعصب و وفادارد.

موعد برداشت محصول

لذت استفاده از جان جوانی!

یکی از ویژگی‌های مثبتی که در پرونده وینگو بگوویچ به چشم می‌خورد،اعتمادی است که او به بازیکنان جوان دارد و سابقه تیم های تحت هدایت او نشان می‌دهد که او در هر تیمی که حضور داشته است، همواره چند یادگاری خوب را در آن تیم‌ها به جا گذاشته است.

هنوز خیلی‌ها نسل طلایی تیم فولاد خوزستان را حاصل اعتماد و کار این مربی می‌دانند که البته بگوویچ نزدیک به سه سال در این تیم حضور داشت و استعدادها و نسل طلایی تیم فوتبال فولاد خوزستان را به یادگار گذاشت.

خیلی‌ها دوست داشتند در تیم مس کرمان، با وجود اینکه فشار کمرشکن صعود به لیگ برتر بر تیم وینگو وجود دارد، بازهم او چند چهره‌ی جوان و جدید را برای فوتبال کرمان به یادگار بگذارد که البته بگوویچ به خصوص در بازی‌های اخیر این کار را به خوبی انجام داده است.

او پس از اینکه در این فصل روند اعتماد و اعتقاد خود به بازیکنانی مثل فرشید علوی و حسین حیدری از بازیکنان جوان و شایسته‌ی کرمانی را نشان داد، حالا چهره‌های جدیدی از این دست را رو می‌کند تا فوتبال کرمان نیز حسابی کیفور شود!

احسان پورشیخعلی چهره‌ی جدید بومی فوتبال مس است که از زمان اتمام خدمت سربازی‌ و بازگشتش به مس، تبدیل به یکی از بازیکنان ثابت این تیم شده است. اما این تنها محصول کرمانی مس در نیم فصل دوم رقابت‌های لیگ یک نبود و میلاد محمدی دیگر بازیکن جوان و آینده‌دار مس از نفراتی بود که در نیم فصل دوم به ترکیب اصلی این تیم رسید و در کنار این دو، علی خورشیدی به همراه امیر حسین عسگری دو بازیکن شایسته‌ی دیگر کرمانی نیز حالا خیلی زود خود را جزو نفرات اول مس جا می‌زنند.

با حضور پورشیخعلی، محمدی، عسگری و خورشیدی، مجموعه‌ای از بازیکنان چهره‌ی جدید کرمانی به فوتبال کشور معرفی شد که شاید تا همین جا بزرگترین دست آورد وینگو بگوویچ در تیم مس همین بوده باشد. با حضور حسین‌خانی و زنده‌روح و همچنین حیدری و علوی، جمع کرمانی‌های شایسته در تیم این فصل مس جمع‌تر از همیشه در سال‌های اخیر بوده است تا بگوویچ بازهم ثابت کند که در راستای مربیان خارجی است که می‌تواند یادگاری‌های خوبی برای فوتبال کرمان برجای بگذارد درست همانند کاری که لوکا و بلاژویچ پیش از این در مس انجام داده بودند.

در کنار همه‌ی این نام‌ها می‌توان منتظر بود که ناگهان بگوویچ برگ‌های دیگری مثل حسن رفیعی، امیرحسین طاهری، علیرضا آرتا، علی خلیلی، امین کاظمیان، مصطفی مظهری، کیان عباسپور و... را نیز رو کند... البته بگوویچ چندی پیش در یکی از مصاحبه‌های خود گفته بود که فشار توقع صعود از مس و همچنین کار در یک سال هرگز این اجازه را به او نمی‌دهد که بر اساس برنامه‌ریزی خاص خود از جوانان بومی و شایسته‌ی کرمانی در ترکیب تیمش سود ببرد و او برای اینکه نسل طلایی از فوتبال کرمان برجای بگذارد نیاز به کار سه ساله در باشگاه مس دارد.

ولی با این حال بگوویچ با اعتماد به این بازیکنان جدید کرمانی یک معامله دو سر سود را انجام داده است و همانطور که از قابلیت‌های خورشیدی، محمدی، عسگری و... در کسب نتایج خوب بهره‌مند شده است، بیلان عملکرد خود را نیز در باشگاه مس به شدت مثبت می‌کند. و البته این سود برای باشگاه مس کرمان نیز کاملا محسوس است که می‌تواند از محصولات آکادمی خود بهره تمام و کمال را در سطح اول فوتبال ایران ببرد.

البته بگوویچ نباید اعتماد و اعتقاد خود را منوط به یک یا دو بازی کند و همانطور که بازیکنان جوان و شایسته کرمانی از تک فرصت‌های خود نهایت استفاده را برای عرضه نشان می‌دهند، قطعا اعتماد بیشتر به آن‌ها نیز لذت استفاده از جان جوانی مس را چند برابر خواهد کرد.

دفاع عالی مس در تبریز

اوکی برای فاز مورد علاقه مهندس وینگو

مس کرمان در تبریز یک بار دیگر هنر خود را در انجام کارهای دفاعی نشان داد و دفاع تیمی مس که از مهاجمان این تیم شروع می‌شود و در نهایت به دروازه‌بان ختم می‌شد، نمره قبولی دریافت کرد تا می سک امتیاز خوب را در تبریز کسب کند...یک امتیازی که باید با سه امتیاز بازی خانگی بعد برابر مس رفسنجان کامل شود.

در درون دروازه کورش ملکی همچنان یکی از نقاط قوت تیم محسوب می‌شود. بعد از دو گل بدی که او از شهرداری اردبیل و ایرانجوان بوشهر دریافت کرد، ملکی جوان بار دیگر تمرکز خود را در زمین مسابقه پیدا کرده است و در این بازی نیز همانند بازی گذشته سیوهای قابل توجهی داشت و با دو واکنش دیدنی دو گل حتمی را از دروازه مس نجات داد. ملکی جوان اگر کمی بیشتر با دفاع خود صحبت کند و تمرکزش را همیشه در زمین بازی بگذارد خیلی زود جزو درجه یک های فوتبال ایران می شود.

محمد مختاری بعد از انکه توسط بگوویچ چند روزی از تمرینات منع شد و مجددا به تیم بازگشت، نشان داد که یک بازیکن کاملا حرفه‌ایست... او در روزهای اخیر عالی تمرین کرده بود و همانند بازی گذشته در این دیدار هم بهترین نمایش ممکن با کمترین اشتباه را در زمین مسابقه اجرا کرد. مختاری همان دفاع مطمئنی شده است که سال گذشته از او به خاطر داریم و در بازی با ماشین‌سازی نیز یکبار دیگر خیال مسی‌ها را از وجود آمادگی خود راحت کرد.

اما سوپرایز این بازی امیرحسین عسگری بازیکن جوان کرمانی مس بود که برای اولین بار در ترکیب تیم به میدان رفته بود... انجام بازی در دفاع آخر آنهم در زمین حریف و برابر تیمی که برای پیروزی به میدان آمده است کار بسیار دشواری است اما امیر حسین عسگری فوق‌العاده از انجام وظایفش برآمد و چهره‌ی ویژه‌ی این بازی بود. عسگری در این بازی نمره قبولی گرفت و چشم کرمانی‌ها را به جمال یک دفاع وسط در بازی‌خای آینده روشن می‌کند، به شرط آنکه همین انگیزه را داشته باشد.

بهنام داداش‌وند زمانی که در بازی با ماشین‌سازی به میدان رفت بار دیگر مسی‌ها را از اینکه چند هفته او را در اختیار نداشتند ناراحت کرد... دفاع چپ مطمئن مس که در این بازی نیز بدون استرس و با آرامش همیشگی خود، راه نفوذ را از سمت خود بست و کارهای پوششی را عالی انجام داد.

در سمت راست خط دفاعی اما احسان پورشیخعلی نشان داد بیشتر از آنکه ذاتا یک مدافع باشد، یک مهاجم محسوب می‌شود و استفاده از او در فاز تهاجمی به مراتب نتایج بهتری برای تیم مس خواهد داشت. از همین رو بود که وینگو در همان نیمه‌ی اول در دقایقی او را به جلوتر کشید و زینال خیری را به دفاع راست متمایل کرد و در نهایت در نیمه دوم عباس کاظمیان را به جای او به زمین فرستاد. کاظمیان در پست تخصصی خود اما خیلی محکم و با تجربه عمل کرد و راه نفوذ ماشین‌سازان را که پشت دفاع سمت راست مس را هدف گرفته بودند به خوبی بست.

محمد رضا زینال‌خیری که در بازی با ماشین سازی به پست مورد علاقه خود یعنی هافبک دفاعی منتقل شده بود، بازی مورد علاقه‌ی خود را هم انجام داد و درست همانند بازی رفت برابر ماشین سازی در کرمان که در همین پست بازی می‌کرد، یکی از مهره‌ها مطمئن مس در زمین بازی شد درست همانند علی مرزبان که بیشترین میزان دوندگی در زمین بازی برابر ماشین سازی را داشت و وظایف خود در درگیری با بازیکنان حریف و پوشش میانه زمین را به خوبی انجام داد. او در این بازی یک شش اضافه‌ی خود را به کار بست که تا دقیقه نود دوید! احمد زنده‌روح نیز که در این بازی بازوبند کاپیتانی را بر دست داشت نقش رهبری خود در زمین بازی را به خوبی انجام داد... زنده‌روح نشان داد سال‌ها بازی در کنار فرزاد برایش تجربه‌ی کافی داشته است که در زمان غیبت حسین‌خانی در زمین، اجازه ندهد جای خالی کاپیتان در زمین مس احساس شود.

اما سه مهره‌ی هجومی مس در این بازی یعنی سعید صادقی، کیوان امرایی و سعید دقیقی نیز بیشتر از آنکه وظیفه‌ی گلزنی در این بازی داشته باشند، به فکر انجام دفاع تیمی بودند... سعید صادقی نیز در این بازی با میزان دوندگی بالای خود بیشتر کار پرس از جلو را انجام می‌داد... هرچند او اگر در کنترل توپ‌های خود دقت بیشتری می‌کرد و پاس‌هایش را به خصوص در نیمه‌ی اول دقیق‌تر ارسال می‌کرد، می‌توانست نبض بیشتری از مس را در زمین حریف بتپاند. میلاد پورصف‌شکن نیز که با رهایی از مصدومیت جانشین صادقی شد، خیلی خوب توپ را در زمین حریف کنترل کرد و جلوی حملات حریف را گرفت.

بیشتر برنامه‌ی هجومی مس در این بازی بر مبنای حرکات امرایی چیده شده بود. امرایی می‌بایست توپ‌ها را به کناره محوطه جریمه ماشین‌سازی ببرد و با پاس‌های عرضی که شگرد دارد توپ را در شش قدم به مهاجم نوک مس برساند که در سه صحنه خیلی عالی این حرکت را انجام داد. البته عمد کار امرایی در این بازی دویدن در زمین حریف و عقب نگه داشتن بازیکنان ماشین‌سازی در زمین خودی بود. سعید دقیقی نیز در این بازی زیاد تغذیه نشد تا به عنوان مهاجم نوک هنر گلزنی خود را در این بازی نشان دهد و بر همین اساس بود که دقیقی نیز گاه تا میانه‌ی زمین عقب می‌آمد تا او نیز بیشتر برنامه‌های پرس از جلو را اجرا کند. او البته با حرکات انفرادی خود دو موقعیت عالی روی دروازه حریف خلق کرد تا ماشین‌سازی از ترس این بازی بی‌محابا جلو نکشد. فرشید علوی نیز که در ده دقیقه آخر بازی به میدان آمد تا جایی که توانست دوید و البته با حفظ توپ‌های خوب خود چند دقیقه‌ای را به نفع مس خرید.

به طور کلی تیم مس در این بازی نمره قبولی گرفت چراکه با بازی دفاعی خود همانطور که وینگو دوست داشت بازی کرد... حالا این تیم باید فاز دیگر بازی خود یعنی گلزنی را در بازی خانگی بعد نیز نشان دهد تا این یک امتیاز تبریز کامل شود.

چشم طمع کلی تیم به رتبه مس

یقه صعود را دو دستی بچسبیم

مس در بازی با ماشین سازی دقیقا می دانست چه می خواست... این تیم بنای خود را بیشتر بر از کار انداختن موتور ماشین سازی برای صعود در جدول گذاشته بود و به خوبی می دانست بیشتر از آنکه یک امتیازش در تبریز ارزش داشته باشد، گرفتن دو امتیاز از ماشین سازی برایش برد محسوب می شود.

بر همین اساس بود که مسی‌ها بازهم حفظ دروازه‌ی خودی را در دستور کار قرار دادند و هرچند در ضد حملات و به خصوص استفاده از سرعت مهاجمان خود در خط حمله برنامه داشتند، اما بستن یک کمربند محکم در برابر دروازه خودی و میانه زمین اهم برنامه مس در این بازی بود.

شاگردان بگوویچ با دوندگی بالا و میزان کم اشتباهات به خوبی موفق شدند حرکت ماشین سازان را در پشت محوطه جریمه خود متوقف کنند و بازهم کارامدی فاز دفاعی خود را به رخ حریف بکشند... هرچند اگر مسی‌ها ریسک هم می کردند و بیشتر در زمین حریف هم توپ را می چرخاندند چه بسا حتی می توانستند سه امتیاز را با خود به کرمان به عنوان سوغات بیاورند.

تیم ماشین سازی از دقیقه 70 بازی به بعد بود که تمرکز خود را در زمین از دست داده بود و کاملا یک بازی احساسی ارایه می کرد و این کار را برای مسی ها جهت دفاع از دروازه خود راحت می کرد و شاید در این دقایق حتی مس می توانست ضربه مرگ بار خود را به میزبان بزند ولی با این حال مس به یکی از اهداف خود که کسب امتیاز در تبریز بود به خوبی دست یافت و با این یک امتیاز به جایگاه دلخواه خود در پایان این هفته هم دست یافت.

تک امتیاز مس از تبریز زمانی ارزش‌های دو چندان پیدا کرد که با خبر باخت سپاسی مواجه شد تا مس پس از چند هفته دوری، مجددا به رده‌ی سوم جدول برسد.. رده ای که مس را به لیگ برتر هم خواهد رساند.

هرچند این رتبه اصلا و ابدا نباید هدف غایی و نهایی مسی‌ها و نهایت آرزوی آن‌ها محسوب شود و آن‌ها باید تلاش خود را به خرج دهند که به رده‌های بالاتر هم صعود کنند اما آنچه که برای این تیم مهم محسوب می‌شود این است که مسی‌های کرمان دیگر تحت هیچ شرایطی نباید یقه صعود را ول کنند و دیگر نباید در این ده بازی آخر، به گونه‌ای نتیجه بگیرند که از رده‌ی سوم پائین‌تر بیایند و به نوعی یقه سه رده‌ی بالای جدول را باید دو دستی در دست بگیرند.

هرچند تیم سپاسی کرکره‌ی نتایج و رتبه‌ی خود را هفته به هفته پائین‌ترمی‌بیند اما این تیم هم هنوز قابلیت جمع کردن خود و بازگشت به بازی‌ها را دارد و در کنار این تیم ماشین‌سازی و نفت آبادان و حتی مس رفسنجانی که مس هفته‌ی آینده با این تیم بازی دارد و حتی دو تیم بعد از آن، یعنی تیم‌های تا رده‌ی نهم جدول، این شانس را دارند که به رده‌ی سوم بازی‌ها طمع داشته باشند و از همین روست که مسی‌ها اصلا نباید در نتیجه‌گیری‌های هفته‌های آینده‌ی خود دچار اشتباه شوند تا صعود یقه‌ی خود را از دستان مس خارج کند و در دستان تیم‌های دیگر قرار دهد.

بازگشت مس به رده‌ی سوم آن‌هم در پایان بازی‌های این هفته باید یک نقطه‌ی عطف برای مس در ده بازی پایانی لیگ یک محسوب شود مبنی بر اینکه مسی‌ها دیگر همانند چند هفته‌ی پیش دچار لغزش و از دست دادن رتبه‌های صعود خود در سه رده‌ی اول نشوند.

از مهدی طارمی تا لیلا حاتمی

لطفا ستاره باشید

این روزها مهدی طارمی در بدمخمصه‌ای افتاده است. برخورد ناشایست او با خبرنگاران در روز اعتصاب پرسپولیسی‌ها، برای وی تبعات منفی زیادی به همراه داشته؛ تا جایی که حتی عذرخواهی او ساعاتی بعد از این اتفاق هم نتوانست همه چیز را به حالت سابق در بیاورد.

حالا بزرگترهای پرسپولیس (البته از نوع واقعی‌اش!) وارد گود شده‌اند و برای عادی‌سازی شرایط پادرمیانی می‌کنند. علی دایی، طاهری، محسن بنگر و بقیه عقیده دارند طارمی نباید با آن لحن حرف می‌زده و دستور اخراج خبرنگاران از محل تمرین را صادر می‌کرده است. برای پسری که تا دیروز هم از نظر فنی بهترین بود و هم از نظر اخلاقی توجهات را به سود خودش جلب کرده بود، دوشنبه روز بدی بود؛ روزی که زبانش از قلبش سرخ‌تر بود. برای پیراهن تیمش تمرین نکرد، اما با شلاق کلمات خبرنگاران را نوازش داد.

امتیاز از بالا نگاه کردن و رنجاندن دیگران اما فقط در انحصار طارمی نیست. کمی آنسوتر از فوتبال، در حوزه جذاب و پرسروصدای سینما هم فضای مشابهی حاکم است. آنجا همه چیز از پرخاشگری غیرمنتظره لیلا حاتمی آب می‌خورد. حاتمی که سر صحنه فیلم سینمایی «رگ خواب» بوده، در محاصره خبرنگارانی که صرفا چند پرسش کلی و عادی مطرح کرده‌اند، چنان برافروخته و چنان جوابهای غیرمحترمانه‌ای داده که حسابی شهر را شلوغ کرده است. شیوه برخورد لیلا حاتمی با چند خبرنگار ساده، احتمالا قرار است یادمان بیاورد خیلی از ستاره‌های این مرز و بوم تکلیف محجوبانه درخشیدن را از خودشان ساقط کرده‌اند و استعداد غریبی در نگاه‌های متکبرانه پیدا کرده‌اند.

می‌شود برای مهدی طارمی که یک سال بعد از ظهورش در فوتبال ایران ادعای بزرگتری دارد، از مهدی مهدوی‌کیا حرف زد؛ فوق ستاره نازنینی که بدقلقی‌های کادرفنی اشکش را جلوی میلیون‌ها نفر در آورد، اما پای کار ماند و «بزرگتری» را در عمل نشان داد. برای لیلا حاتمی هم می‌شود از فاطمه معتمدآریا سخن گفت؛ بانوی موقر سینمای این مملکت که با کوه استعدادش، در مقابل مردم قد خمیده‌ای دارد. ستاره شدن فقط این نیست که اسم و عکست روی جلد برود و مردم در خیابان با انگشت نشانت بدهند.

ستاره بودن یعنی بی‌منت درخشیدن و نور تاباندن. ممکن است خیلی‌ها چهارتا گل بزنند یا چهارتا نقش خوب بازی کنند، اما ستاره واقعی کسی است که در کنار همه اینها، هیچوقت خودش را بالاتر از هیچکس نداند. اتفاقا در لحظه‌های سخت و بزنگاه‌های دشوار است که این جماعت باید امتحان‌شان را پس بدهند. اگر در تنگ‌ترین معبر توانستی تعادلت را حفظ کنی و به سلامت بگذری، کار مهمی کرده‌ای. دریبل زدن خوب است، ادا درآوردن هم خوب است، اما زندگی از چیزهای دیگری ساخته می‌شود؛ برادر طارمی، خواهر حاتمی!

مسیر لیگ برتر از تبریز می‌گذرد

اهمیت دست پر از این زمین

تیم های چهارم و پنجم لیگ دسته اول کشور در این هفته به مصاف یکدیگر می‌روند تا به نوعی حساس‌ترین بازی این هفته از رقابت‌های لیگ دسته اول کشور را نیز برگزار کنند.

با توجه به جایگاه دو تیم ماشین سازی و مس در جدول رده‌بندی رقابت‌های لیگ یک، قطعا نتیجه این بازی تاثیر به سزایی در تعیین معادلات بالای جدول و البته سرنوشت نهایی دو تیم دارد.

تبریزی‌های که بعد از سه هفته خوشبختی، در هفته‌ی قبل شکست ناباورانه‌ای را در همدان پذیرفتند خیلی خوب می‌دانند که بازی با مس شاید به نوعی آخرین شانس آن‌ها برای رسیدن به جمع تیم‌های بالای جدول و صعود کننده باشد از همین رو برای پیروزی در بازی خانگی خود برابر مس قطعا دست به هر کاری خواهند زد.

از همین روست که مس در سرمای روزهای آخر زمستان تبریز، قطعا یکی از مشکل‌ترین بازی‌های این فصل خود را خواهد داشت و همین مسئله حکم می‌کند که مس باید با آرامش و تمرکز کامل به زمین برود و به نوعی از پریشانس ذهنی حریف خود برای رسیدن به پیروزی نهایت استفاده را کند و با یک بازی منطقی و هوشمندانه حریف خود را به تله بی‌اندازد.

مسی‌ها که هفته‌ی قبل خیلی سخت اما جانانه به روند ناکامی‌های خود خاتمه دادند، در این بازی باید به نوعی جدایی خود از تیم‌های زیرین را تثبیت کنند و به فکر مرحله‌ی نهایی فرمول صعود خود و رسیدن به جمع سه تیم بالای جدول باشند.

اتفاقی که در بازی با ماشین سازی می تواند رقم بخورد و از همین رو بازی این هفته مس یکی از سرنوشت‌ساز ترین و در عین حال مهمترین بازی‌های شاگردان بگوویچ در این فصل محسوب می‌شود.

مسی‌ها هرچند برای این بازی چهار تا پنج مهره تاثیرگذار خود مثل پورصف شکن و حسین خانی و رکابی و... را نیز در اختیار ندارند اما اصلا نباید در این بازی به حریف خود باج دهند و باید با بیشترین تمرکز ممکن در این بازی مهم و سرنوشت سازی به میدان بروند تا در گام های آخر رقابت‌های لیگ دسته اول اسیر اما و اگرهای لعنتی نشوند.

کار مس تازه سخت تر هم شده است

خوشی برد برابر پارسه زیر دلمان نزند

مس در بازی با پارسه به نتیجه مد نظر خود رسید تا با تداوم همکاری نتایج سپاسی، ماشین سازی و البته پیکان، بسیار امیدوارتر از قبل به بازی های پیش روی خود در لیگ یک نگاه کند.

مس در حالی با کسب سه امتیاز این بازی تا حدی به آرامش می رسد که هیچکس در کرمان دوست ندارد که نتیجه بازی بعد برابر ماشین سازی در تبریز به گونه ای ثبت شود که بازهم جایگاه مس در جدول دولت مستعجل شود.

بهرشکل بازی هفته آینده مس یکی از بازی های فوق العاده سرنوشت ساز مس در یک سوم پایانی رقابت های لیگ یک این فصل محسوب می شود... بازی هایی که اگر مس بتواند در آن نتیجه مدنظر خود را بگیرد دستش را برای صعود به شدت جلو می اندازد و اگر در آن مرتکب اشتباه شود، جبران در آن شاید خیلی امکان پذیر نشود.

بازی هایی که از این هفته برابر ماشین سازی شروع می شود و در هفته های آتی با بازی برابر خونه به خونه, نفت آبادان, پیکان, آلمینیوم اراک و... ادامه می یابد که همگی بازی های سخت مس محسوب می شود که رودرو با حریفان بالای جدول محسوب می شود.

از همین روست که مس نه تنها باید به این فکر کند که با سه امتیاز بازی با پارسه کارش تمام شده است و به نوعی به سبک رفتار نه چندان خوبش بعد از پیروزی های بازی های قبل که به راحتی امتیازهای بازی های بعد را از دست می داد، اصلا و ابدا نباید در خوشی این سه امتیاز بخوابد تا در تبریز به شکل دلخراشی تنبیه شود.

در واقع کوپن از دست دادن امتیاز و به خصوص باخت های مس کاملا پر شده است و شاگردان وینگو بگوویچ اصلا این حق را ندارند که خوشی برد بازی قبل زیر دلشان بزند حتی اگر در بازی بعد مهره های اصلی خود نظیر حسین خانی، رکابی، پورصفشکن، جعفری و... را در اختیار نداشته باشند.

مس در این مقطع فصل کارش به مراتب سخت تر هم شده است و برای این کار سخت خود باید تلاش سخت تری انجام دهد، عرق بیشتری بریزد، آرامش خود را بیشتر حفظ کند، برای خود حاشیه های بی جهت درست نکند و در یک کلام مطمئن گام بردارد و این گام برداشتن مطمئن نیاز به همان بازی غیورانه ای دارد که مس گوشه هایی از ان را در بازی با پارسه نشان داد و برای پیروزی لهله زنان جنگید.

مس باید بداند تا زمانی که صعود خود را به لیگ برتر تثبیت نکرده است در یک بحران به سر می برد و برای فرار از این بحران باید همانند بازی با پارسه در بازی های پیش روی خود از جمله بازی با ماشین سازی برای پیروزی ولو با یار کمتر بدود و بجنگد و اصلا احساس آسایش نکند...

سرنوشت ایوانکوویچ مثل دنیزلی؟!

به برانکو رحم کنید لطفا!

به نظر می‌رسد برای بازیکنان پرسپولیس یک سوءتفاهم خطرناک به وجود آمده است. درست از دقیقه اول بازی هفته نخست برابر پدیده، پرسپولیس عالی بازی کرد و توانست نظر مثبت منتقدان را جلب کند.

نمایش‌های تهاجمی و مبتنی بر مالکیت توپ این تیم، دل هواداران را برد و باعث شد با وجود قعرنشینی و به ثبت رسیدن بدترین نتایج تاریخ پرسپولیس، برانکو و شاگردانش همچنان مورد حمایت مردم باشند. کسب تنها5امتیاز از 6بازی که حتی از حد نصاب حمید استیلی هم بدتر بود، می‌توانست سرمربی کروات سرخپوشان را سرنگون کند، اما حمایت یکپارچه مردم مانع از وقوع این اتفاق شد. بعدتر پرسپولیس به تدریج جان گرفت و نتایج بهتری به دست آورد. تلفیق بازی زیبا با نتایج مطلوب، حسابی این تیم را در دل ناظران جا کرد؛ طوری که به تدریج دامنه تعریف و تمجیدها از حلقه پرسپولیسی‌ها بیرون رفت و حتی غیرخودی‌ها هم این تیم را مورد ستایش قرار دادند.

این اواخر کار به جایی رسیده که حتی استقلالی‌ها هم برای تعریف کردن از تیم برانکو از هم سبقت می‌گیرند. این جریان را ابتدا پیشکسوتان شروع کردند و بعد حتی مجید صالح از کادرفنی آبی‌ها هم اعتراف کرد رقیب سنتی نمایش‌های دلبرانه‌ای دارد.

تا اینجا طبعا همه چیز خوب است، اما خطر از جایی شروع می‌شود که بچه‌های برانکو کم‌کم در باد این تمجیدها می‌خوابند و گمان می‌کنند رسیدن به همین نقطه کافی بوده است. گویا پرسپولیسی‌ها یادشان رفته هدف، فتح جام قهرمانی و پیشکش آن به خانواده هادی نوروزی است؛ گو اینکه اگر فردا اتفاقی غیر از این رخ بدهد، هیچکس یادش نخواهد بود پرسپولیسی‌ها چطور بازی می‌کردند و آتش به جان رقبا می‌انداختند.

در فوتبال به شدت نتیجه‌گرای ایران، ناکامی احتمالی سرخپوشان می‌تواند پایه‌های آمال میلیون‌ها هوادار را فرو بریزد و کاری کند که پروژه پیشرفت پرسپولیس در همان گام اول متوقف شود. فرض کنید همین توپ‌هایی که دوستان از سر شکم‌سیری بیرون می‌زنند، روز آخر نسخه برانکو را بپیچد و او را دست خالی بگذارد؛ آیا واقعا دور از ذهن است که مسیر پرسپولیس و برانکو از هم جدا شود و محبوب‌ترین تیم ایران به روزهای تلخ آزمون و خطا با مربیان ایرانی برگردد؟ مگر نه این است که درست شبیه این اتفاق برای مصطفی دنیزلی رخ داد؟ مگر نه این است که سرمربی ترک‌تبار قرمزها در پایان لیگ ششم ناچار شد ایران را ترک کند و هنرش را پای قهرمانی دوگانه بشیکتاش در کشورش بریزد؟ امروز چیزی که ما از افندی به یاد داریم، مشتی بازی زیبا است که شاید 10 یا 20سال بعد برای هواداران فوتبال به کلی فراموش شده باشد، اما آنچه از او در بشیکتاش باقی مانده، جام‌های زرینی است که تا ابد در موزه این باشگاه خواهد درخشید.

بنابراین بازیکنان امروز پرسپولیس اگر قصد ندارند برانکو را هم مثل دنیزلی حسرت به دل بگذارند، باید وسواس بیشتری به خرج بدهند، سختگیرتر باشند و تعهد بالاتری نشان بدهند. آنها امروز در اثر انبوه تعریف و تمجیدها با اعتمادبه‌نفس و یا حتی شکم‌سیری قهرمان‌ها بازی می‌کنند، غافل از اینکه تاریخ، قهرمانان را فقط با یک علامت به جا خواهد آورد؛ با جام قهرمانی!

برگ برنده مس برای غلط گیری

غیرت به رنگ نارنجی!

سه امتیاز مس همان نمره قبولی بود که در بازی برابر پارسه در کارنامه این تیم ثبت شد تا کرمانی ها حالا با امیدواری های دو چندان چشم به اتفاقات پیش روی بازی های لیگ یک داشته باشند.

شاید از نظر فنی مس در این بازی به مراتب سطحی پائین تر از بازی های خود در دیدار برابر شهرداری، مسجد سلیمان و یا حتی ایرانجوان در بوشهر  ارایه کرد اما آنچه که سبب شد مس در این بازی به خواسته هایش مبنی بر پیروزی برسد، غیرتی بود که در این بازی بیشتر از بازی های قبل در زمین گذاشته شد.

مس به خوبی می دانست در این بازی هیچ چیز جز پیروزی نمی تواند راه علاجش باشد از همین رو وینگو تیمش را به همان سبک و سیاقی به زمین فرستاد که در نیم فصل اول نیز بیشتر در بازی های مس دیده بودیم... مس در آن بازی ها نیز هرچند فوتبال هجومی ارایه نمی کرد ولی سه امتیازها را به موقع و با سیاست خاص خود شکار می کرد... درست شبیه به اتفاقاتی که در بازی خیبر، ماشین سازی، پاس و... در کرمان رخ داده بود، بگوویچ با همان بنای فکری تیم خود را به زمین فرستاد.

مس با بازی سیاسی خود پارسه را برای هجوم به زمین خود بیشتر ترغیب می کرد و همین هم سبب می شد که ضد حملات مس در نیمه اول به مراتب خطرناک تر باشد. با این وجود فشار زیادی برای برد و گل زدن برروی تک تک بازیکنان مس بود که سبب می شد در عین بازی سیاست مدارانه مس که بر ترغیب حریف به حمله به دروزاه خودی بود، این فشار برای برد نوعی استرس روانی را نیز به بازیکنان مس تحمیل کند و همین بیم دادن اخراج و یا پنالتی را برای بازیکنان مس از همان ابتدای کار بسیار زیاد کرده بود.

تعداد زیاد خطاهای بازیکنان مس در اطراف محوطه جریمه که به بالاتر از 20 عدد رسیده بود بر همین اساس اتفاق افتاد که البته خوشبختانه دامنه خطاهای دور محوطه به نقطه پنالتی نرسید ولی اخراج هادی رکابی نیز برروی همین فشار روانی و استرس رخ داد که حاصل لو رفتن ساده توپ در میانه زمین و اجبار به خطا از سوی رکابی شد.

اما زمانی که مس در همان دقایق مد نظر خود یعنی ده دقیقه اول نیمه دوم، به گل رسید، درست همانند اتفاقی که در بازی های ماشین‌سازی، نساجی، پاس و... نیز در کرمان رخ داده بود تا نوعی مشابهت در این بازی‌های مس به چشم بخورد، از این زمان بود که برگ برنده‌ی مس نسبت به بازی های قبل به خوبی در زمین رو شد و آن بحث غیرتی بود که بازیکنان مس در زمین گذاشتند و تا پای جان در زمین دویدند تا هم از گل زده خود دفاع کنند و هم یک یار کمتر خود را پوشش دهند.

بازهم در این بازی میزان دوندگی بازیکنان مس در زمین بیشتر از چند بازی قبل بود و پر کردن فضاهای خالی در زمین خودی سبب شد که علی رغم خیمه سنگنین بازیکنان پارسه در زمین مس به خصوص بعد از ده نفره شدن این تیم و اخراج رکابی، عملا موقعیت گل خیلی حساسی روی دروازه مس نقش نبندد.

مس در این بازی چند فاکتور مهم برای برد را در تیم خود به خوبی اجرا کرد. اول اینکه این تیم برروی ضربات ایستگاهی دیگر اشتباهی نداشت و اصل دفاع من تو من به خوبی اجرا شد تا حریف علی رغم ضربات ایستگاهی زیادی که به بدست آورد نتوانست با آن‌ها خطرساز شود. دوم اینکه مس برخلاف سه بازی قبل اجازه باز شدن دروازه خود آن هم در دقایق ابتدایی را نداد تا از نظر روحی بیشتر بر خود مسلط باشد و سوم همان اصل دوندگی زیاد و پوشش فضاهای خالی زمین خودی به خصوص بعد از استفاده از تک موقعیت‌های گل خود در این بازی بود.

وینگو با همین حربه می تواند در تبریز هم نتیجه بگیرد و بازهم جای تاکید دارد که در این هفته های پر استرس لیگ یک که به یک سوم پایانی راه خود رسیده است، فقط تمرکز، دوندگی بر اساس غیرت و استفاده از تک موقعیت‌هاست که می‌تواند صعود به لیگ برتر را برای تیمی مثل مس سند بزند.